Vrijdag 11 mei reisde ik per Thalys naar Parijs. Belangrijkste reden daarvoor was dat ik zou deelnemen aan het tweedaagse mahjongtoernooi. Dankzij Thérèse – een Française die ik via mahjongtime.com leerde kennen en die al bij mij logeerde tijdens twee edities van ons Valentijnstoernooi – kon ik van mijn bezoek aan de lichtstad een ruime week maken (vanaf woensdag zelfs met gezin).
Thérèse woont sinds een jaar in Villejuif en op de avond van mijn aankomst mocht ik haar begeleiden op een welkomstpartijtje voor nieuwe inwoners van de stad. Dat bestond uit een videopresentatie, een koud buffet en een voorstelling van reuzenmarionetten op het plein.
Openingsdag
Zaterdag en zondag stonden dus in het teken van mahjong. In Parijs kennen ze ook een ploegenprijs en voor de gelegenheid vormde ik een kwartet met Yvonne (de enige andere Bamboe Acht’er) aanwezig, Thérèse en Phong,een Vietnamese Fransman die ook in Heemstede meedeed.
Het toernooi begon met een leuke Powerpoint-presentatie, waarin de teams werden voorgesteld en elk kwartet de loopbriefjes kon komen halen. Mijn geluksnummer (7) beloofde veel wong, dacht ik.
In de eerste ronde ontmoette ik Sylvie, Aziz en Simon, de latere winnaar. Dat trio bleek serieus, vlot en stil te spelen. In de twee uur speelden we een complete partij. Op een bepaald moment verhoogde mijn hartslag flink toen ik zeer snel wachtend was met een prachthand: open pungs witte draken, ringen 9, oostenwind en verder paartjes westenwind en tekens 1.
De ‘honors’ vlogen over tafel maar juist die twee niet. Hoewel ik aardig kon meekomen begon ik met een ‘0’.
In ronde twee trof ik de zeer sympathieke Christophe, de grappige Alessia (de latere nummer 2) en de serieuze Kevin. Christophe begon met een self drawn mahjong met de allerlaatste steen van de muur. Daarna toonde hij zich zeer vrijgevig voor Alessia, te beginnen met een kleine drie draken en vervolgens een zuivere hand met pure shifted chows. De Italiaanse maakte zelf nog een tweelingenhand en verontschuldigde zich bij ons voor zoveel wong. Ik gaf weinig weg en met slechts een enkele mahjong scoorde ik 1 tafelpunt.
Hetzelfde resultaat behaalde ik in ronde drie, die Romain onbedreigd wist te winnen. In de veertien spelletjes ontpopte Pascale zich als de gulle geefster. Marie-Josée ontfutselde me in het laatste daarvan nog een tafelpunt. Romain scoorde op de eerste dag, net als Simon de volle 12 punten. Beide waren geduchte concurrenten voor onze eigen Yvonne, die weer eens ouderwets op dreef was. In restaurant Le rôtisseur wisselden zij, Thérèse en ik ervaringen uit, waarbij bleek dat ze 9 tafelpunten had binnengehaald (en ik dus 2).
Slotdag
Ook op zondag startte ik met een zeperd. Aan een bijna volledig Nederlandse tafel (Anton, Sohana en Parijse André) verdiende ik ook eigenlijk niet beter. Om tenminste een tafelpunt te halen had ik in het laatste spel een self pick nodig. Ik kreeg daarop een goede kans, wachtend als ik was met twee mahjongkansen. Toen Anton de bamboe 1 weggooide liet ik die nog dapper lopen, maar toen Sohana bamboe 4 aan haar aflegrij toevoegde kon ik de verleiding helaas niet weerstaan. Zo verdiende ik met een acceptabele score van -46 dus weer niets. Yvonne had weer een ronde gewonnen en prijkte op een vierde plek.
Tegen het einde van het toernooi braken voor mij betere tijden aan. In de vijfde ronde leek het daar aanvankelijk niet op. Na de oostenwindsessie stond ik weer op nul. Ludo en Olivier voerden daarin de boventoon. De zuidenwind had ik echter in derug, mede dankzij een sensationele pungenhand van alleen hoekstenen (enen en negens). En daarna ontspon zich een spannende en vooral vermakelijk strijd tussen Ludo en mij. Om en om haalden we mahjong en wisselenden van positie.Toen het mijn beurt weer was achtte Stefano echter het moment gekomen voor een self drawn mahjong waardoor Ludo zijneerste plek behield. Yvonne kwam me vertellen dat ze inmiddels een virtuele podiumplaats (3) had bereikt met haar vierde tafelwinst.
De laatste ronde bleek een geweldige afsluiter. In een uitheinige stemming maakten de veelvuldig gapende maar erg innemende Evi, de nog kiene Frédérique en de geinige een-tweetjes makende Vincent er een dolle boel van. Ik weigerde natuurlijk om achter te blijven :). In het twaalfde spel was ik wachtend op tekens 3 met een zuivere hand. Ik troke en bamboe 9 waarmee Frédérique mahjong maakte. Ik moest even verwerken dat ik de kans had gemist om haar in te halen, maar toen ik realiseerde dat ik haar een 13 wezen had geschonken verdween mijn teleurstelling als sneeuw voor de zon. Ik had ten slotte meegewerkt aan een gedenkwaardig moment tijdens dit goed georganiseerde en gezellige toernooi.
Yvonne behaalde uiteindelijk een prachtige vijfde plaats! (75 plaatsen boven mij…). Het team Bamboos & Orchids bezette uiteindelijk een 14e plaats.
Na de huldigingsceremonie gingen wij (Yvonne, Dimphy, Cees,Thérèse, Mei Hwa en ik) nog lekker eten. Mijn belangstelling ging uit naar de mysterieuze aanduiding Andouillette AAAAA. Ik begreep Thérèse’s uitleg maar half en besloot het te bestellen. Het gerecht bleek een pensworst die gelukkig iets beter smaakte dan die geurde… Ik zal het niet nogmaals bestellen, maar de Fransen zijn er dol op. Maar zeg niet dat ik u niet heb gewaarschuwd.
Deze tekst verscheen eerder op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
donderdag 31 mei 2012
woensdag 9 mei 2012
Debutante José pakt gedecideerd de titel
José zorgde gisteren voor een daverende verrassing door de finale om het clubkampioenschap te winnen. De zeven mahjongs van de debutante (!) waren haar tafelgenoten veel te machtig. Fons won na een spannende maar ook ontspannen strijd de titel in de Li-groep.
In een door Wil en Christien in Oosterse sfeer gebrachte De Princehofspeelden twee kwartetten de finalepartijen van de spannende Bamboe (Chu)- en Pruimenbloesem (Li)-competities. De matches vonden voor de gelegenheid plaats aan echte mahjongtafels. Spreekstalmeester Jan liet eerst de gewone stervelingen hun plaats aan tafel innemen. Zij begeleidden vervolgens met applaus de intocht der gladiatoren.
Eerst betraden Jeroen, Leny, Fons en Mieke de arena voor hun Li-finale om de door Jeroen beschikbaar gestelde trofee. Daarna volgden Harry, Yvonne, Aty en José, de vier beste Bamboe Acht'ers. Zij streden om de prestigieuze titel van clubkampioen en dus de opvolging van de helaas afgezwaaide Hans.
José en Fons namen beiden een vliegende start met waardevolle mahjongs. Daarna verschilde het spelverloop echter aanmerkelijk. Aan de Li-tafel scoorde Leny de meeste mahjongs (vijf), maar de door Fons zelfgepakte mahjong in het elfde spel en de twee andere telden zwaarder.
José begon met een self drawn mahjong en voegde daar in de volgende 15 spellen nog twee selfpicks en vier reguliere winnende handen aan toe. Ondanks het feit dat ze enkele keren ook flink wat punten doneerde stevende ze vrijwel onbedreigd op het kampioenschap af. Alleen na het zevende spel gaf ze de leiding even uit handen, om direct weer zelf een mahjong te pakken. Kort na haar overwinning in Rotterdam slaat de dit seizoen debuterende Haarlemse dus weer een belangrijke slag. Wat dat volgend seizoen moet worden ... (en dan spelen we op 2 juni ook nog ons eigen clubtoernooi).
Voorzitter Wil verzorgde de huldigingsceremonie. Aan alle acht de finalisten reikte ze een witte roos en een certificaat uit. Voor Fons was er een glazen creatie. Kampioen José ontving de door Christien gemaakte wisseltrofee en de Bamboe Acht-kampioensbroche. En zelfs voor de zeven andere tafelwinnaars had Wil een attentie!
Deze tekst verscheen eerder op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
In een door Wil en Christien in Oosterse sfeer gebrachte De Princehofspeelden twee kwartetten de finalepartijen van de spannende Bamboe (Chu)- en Pruimenbloesem (Li)-competities. De matches vonden voor de gelegenheid plaats aan echte mahjongtafels. Spreekstalmeester Jan liet eerst de gewone stervelingen hun plaats aan tafel innemen. Zij begeleidden vervolgens met applaus de intocht der gladiatoren.
Eerst betraden Jeroen, Leny, Fons en Mieke de arena voor hun Li-finale om de door Jeroen beschikbaar gestelde trofee. Daarna volgden Harry, Yvonne, Aty en José, de vier beste Bamboe Acht'ers. Zij streden om de prestigieuze titel van clubkampioen en dus de opvolging van de helaas afgezwaaide Hans.
José en Fons namen beiden een vliegende start met waardevolle mahjongs. Daarna verschilde het spelverloop echter aanmerkelijk. Aan de Li-tafel scoorde Leny de meeste mahjongs (vijf), maar de door Fons zelfgepakte mahjong in het elfde spel en de twee andere telden zwaarder.
José begon met een self drawn mahjong en voegde daar in de volgende 15 spellen nog twee selfpicks en vier reguliere winnende handen aan toe. Ondanks het feit dat ze enkele keren ook flink wat punten doneerde stevende ze vrijwel onbedreigd op het kampioenschap af. Alleen na het zevende spel gaf ze de leiding even uit handen, om direct weer zelf een mahjong te pakken. Kort na haar overwinning in Rotterdam slaat de dit seizoen debuterende Haarlemse dus weer een belangrijke slag. Wat dat volgend seizoen moet worden ... (en dan spelen we op 2 juni ook nog ons eigen clubtoernooi).
Voorzitter Wil verzorgde de huldigingsceremonie. Aan alle acht de finalisten reikte ze een witte roos en een certificaat uit. Voor Fons was er een glazen creatie. Kampioen José ontving de door Christien gemaakte wisseltrofee en de Bamboe Acht-kampioensbroche. En zelfs voor de zeven andere tafelwinnaars had Wil een attentie!
Deze tekst verscheen eerder op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
maandag 27 februari 2012
Collectievissen (in Muziekschatten)
Een ruim halfjaar geleden presenteerde de Muziekbibliotheek van de Omroep zijn collectie Muziekschatten. Via de website en enkele sociale media proberen we een groeiend publiek (momenteel een kleine 2000 geregistreerde gebruikers) te bereiken met onze gedigitaliseerde bladmuziek. Een van de manieren daarvoor is het creëren van door de actualiteit gevoedde Facebook-fotoalbums met bladmuziekomslagen. Zo legden we een album aan met liedjes uit Radio 5 Nostalgia's Evergreen Top 1000.
In december ontdekte ik 'collectievissen'. Bij dit door Marieke Pompe (Afrika Museum) uit Australië geïmporteerde initiatief presenteren musea - en inmiddels dus ook archieven en bibliotheken - hun onlinecollecties via de hashtag #collectievissen via Twitter. Elke dinsdagmorgen wordt daarvoor een thema vastgesteld. Deze laagdrempelige actie (inmiddels tot 'spel' omgedoopt, wat de drempel nog lager maakt) sluit prima aan bij onze behoefte en we doen dan ook enthousiast mee. Voor mij als hengelaar is het bovendien een uitstekende manier om de eigen collectie goed te leren kennen ('Oh, hebben we dat ook?') en daarmee de gebruikers beter van dienst te zijn.
Natuurlijk hebben tweets een vluchtig karakter en daarom zetten we ook bij collectievissen de werkwijze vanuit Facebook voort. Elke omslagafbeelding wordt inmiddels voorzien van een link naar de online bladmuziek op muziekschatten.nl. Facebook lijkt een behoorlijk duurzaam medium en biedt een enorm bereik, dus is de content een veel langer leven beschoren dan alleen het moment van creatie.
Collectievissen heeft bij mij geleid tot een bredere blik en een gevoel van verbondenheid met de andere deelnemers. En hoewel dat nog niet tot concrete samenwerking heeft geleid neemt de mogelijkheid daarop toe.
De publieksparticipatie blijft vooralsnog beperkt tot Facebook-likes maar je weet nooit hoeveel mensen de digitale fotoboeken in de toekomst ontdekken en er door geïnteresseerd raken. Behalve mij blijkt het spel allerlei creatieve geesten te inspireren, dus ik denk dat voor collectievissen een mooie toekomst weggelegd.
Dit artikel publiceerde ik eerder (met afbeelding) op de Bibliotheek-community Bibliotheek 2.0.maandag 13 februari 2012
Ad "Mauro" ROS, omroepmusicus pur sang
Ad ROS kwam op 13 februari 1937 in Amsterdam ter wereld. Na een succesvolle studie bij Marinus Komst aan het hoofdstedelijke conservatorium kwam hij als 15-jarige in dienst als eerste trompettist bij de Nederlandse Opera. Drie jaar later stapte hij over naar het Omroeporkest.
Na een ontmoeting met sopraan Hansje Nieuwenhuis richtte Ad Ros in 1964 het ensemble Os mensageiros (De boodschappers) op. Dit specialiseerde zich in Latijns-Amerikaanse dansmuziek. Nieuwenhuis was getrouwd met een Braziliaan die op de Braziliaanse ambassade werkte. Zij droeg een album vol chachacha's, bossanova's en samba's aan, die de basis leverden voor Ros' arrangementen. Aangevuld met enkele eigen composities bouwde het ensemble zo een repertoire van een dertigtal stukken op. Op aanraden van de zangeres - die zelf schuilging achter de naam Eloïta - mat Ros zich voor deze gelegenheid een internationaler voornaam aan: Mauro. Omdat Hansje Nieuwenhuis om privé-redenen langere tijd in Brazilië was verving Elly Lichtveld ('Therese') haar later.
De KRO zag wel wat in de muziek, maar beoordeelde de teksten als ongeschikt voor zijn achterban. Voor de NCRV speelde dat probleem niet en in de jaren '65/'66 was Os mensageiros dan ook korte tijd wekelijks te horen (in afleveringen van 20 minuten). Zoals veel van de gelegenheidsensembles uit die tijd had Os mensageiros een korte levensduur. De combinatie met een carrière als orkestmusicus bleek voor de leden toch te lastig.
In de jaren '70 vormde Ad Ros met Omroeporkest-collega's Peter Hoekmeijer (hoorn) en Harry Dieterman (trombone) het ensemble I Trittico. Dit kopertrio speelde onder andere werken van Francis Poulenc, Paul Hindemith, Marius Flothuis, Alfons Volleman, Jacques Goudappel, René Maniet, Arthur Meulemans, Edgard Leclercq en Alan Hovhaness (uitgezonden in het radioserie Aspecten van de kamermuziek). Samen met pianist Geoffrey Madge nam men Daan Manneke's Diaphony for Geoffrey op.
In 1980 werd Ad Ros getroffen door een ziekte waaraan hij in het jaar daarop overleed.Dit artikel verscheen eerder op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeld- en geluidsmateriaal en relevante links klikt u hier
Na een ontmoeting met sopraan Hansje Nieuwenhuis richtte Ad Ros in 1964 het ensemble Os mensageiros (De boodschappers) op. Dit specialiseerde zich in Latijns-Amerikaanse dansmuziek. Nieuwenhuis was getrouwd met een Braziliaan die op de Braziliaanse ambassade werkte. Zij droeg een album vol chachacha's, bossanova's en samba's aan, die de basis leverden voor Ros' arrangementen. Aangevuld met enkele eigen composities bouwde het ensemble zo een repertoire van een dertigtal stukken op. Op aanraden van de zangeres - die zelf schuilging achter de naam Eloïta - mat Ros zich voor deze gelegenheid een internationaler voornaam aan: Mauro. Omdat Hansje Nieuwenhuis om privé-redenen langere tijd in Brazilië was verving Elly Lichtveld ('Therese') haar later.
De KRO zag wel wat in de muziek, maar beoordeelde de teksten als ongeschikt voor zijn achterban. Voor de NCRV speelde dat probleem niet en in de jaren '65/'66 was Os mensageiros dan ook korte tijd wekelijks te horen (in afleveringen van 20 minuten). Zoals veel van de gelegenheidsensembles uit die tijd had Os mensageiros een korte levensduur. De combinatie met een carrière als orkestmusicus bleek voor de leden toch te lastig.
In de jaren '70 vormde Ad Ros met Omroeporkest-collega's Peter Hoekmeijer (hoorn) en Harry Dieterman (trombone) het ensemble I Trittico. Dit kopertrio speelde onder andere werken van Francis Poulenc, Paul Hindemith, Marius Flothuis, Alfons Volleman, Jacques Goudappel, René Maniet, Arthur Meulemans, Edgard Leclercq en Alan Hovhaness (uitgezonden in het radioserie Aspecten van de kamermuziek). Samen met pianist Geoffrey Madge nam men Daan Manneke's Diaphony for Geoffrey op.
In 1980 werd Ad Ros getroffen door een ziekte waaraan hij in het jaar daarop overleed.Dit artikel verscheen eerder op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeld- en geluidsmateriaal en relevante links klikt u hier
Conny VANDENBOS en de omroepmuziek
Exact 75 jaar geleden - op 16 januari 1937 - kwam Conny VANDENBOS (1937-2002) in Den Haag ter wereld als Jacoba Adriana Hollestelle.
In haar tienerjaren zong ze in het AVRO-kinderkoor van Herman Broekhuizen, dat regelmatig op de radio ('Mignon') te horen was. Als solo-zangeres maakte Conny Vandenbos in 1959 haar debuut in het KRO-talentenprogramma Springplank, waarin ze daarna regelmatig optrad. Andere programma's toonden interesse, waaronder AVRO's Nieuwe Oogst, een soortgelijk programma.
In 1961 maakte Conny Vandenbos haar tv-debuut in het VARA-programma Vanavond bij Bruce (= Bruce Low). De toenemende aandacht leidde tot een deelname aan het Nationaal Songfestival (1962). Begeleid door het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden reikte haar uitvoering van Zachtjes (muziek: Guus Jansen, tekst: Willy van Hemert) tot een eervolle derde plaats.
Drie jaar later zong ze 't Is genoeg, waarmee ze Nederland mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Napels. Met dezelfde begeleiders eindigde ze op een teleurstellende 11e plaats. In augustus van datzelfde jaar (1965) trad ze met drie liedjes op tijdens het vijfde International Festival of Light Music (beter bekend als het Sopot-festival), georganiseerd door de Poolse radio en televisie. Conny Vandenbos zong tijdens dit festival Speel toch open kaart (Goemans/Powder), Taxi naar het station, een Pools liedje in een vertaling van Ernst van Altena, en als vrij lied Trop tard (Alstone/Aznavour) in een arrangement van Bert Paige.
In 1966 trok de single Ik ben gelukkig zonder jou (Koelewijn/Meijler) haar zangcarrière definitief vlot. Veel optredens op radio en televisie volgden, waaronder enkele televisiespecials (Zeg maar Conny (1964), Een studio vrij voor mij (1966) en Zomer '75). Halverwege de 70-er jaren bereikte haar carrière het hoogtepunt met hits als Een roosje, m'n Roosje (1974), Sjakie van de hoek (1975), Drie zomers lang (1975), Ome Arie (1976) en Weet je wat we doen (1977).
Minder bekend is dat ze ook figureerde in de door Joop Stokkermans gecomponeerde en door Job Maarse gearrangeerde musicalreeks Gods gabbers (1982-1983), onder meer als moeder van Sint Franciscus.
In haar lange carrière trad Conny Vandenbos op met de volgende omroepensembles (van 1961 tot 1996): Metropole Orkest, Diligence Orkest, VARA Dansorkest, Skymasters en ensembles van Cor Bakker, Peter Bochem, Cor Cools, Tonny Eyk, Harry de Groot, Harry van Hoof, Lex Jasper, Henny Langeveld, Henk Meutgeert, Tony Nolte, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, Wim van der Stelt, John van de Ven, Henk Westrus en Piet Zonneveld.
Op 7 april 2002 overleed Conny Vandenbos na een kort ziekbed op 65-jarige leeftijd.
Dit artikel verscheen op 16 januari 2012 op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
In haar tienerjaren zong ze in het AVRO-kinderkoor van Herman Broekhuizen, dat regelmatig op de radio ('Mignon') te horen was. Als solo-zangeres maakte Conny Vandenbos in 1959 haar debuut in het KRO-talentenprogramma Springplank, waarin ze daarna regelmatig optrad. Andere programma's toonden interesse, waaronder AVRO's Nieuwe Oogst, een soortgelijk programma.
In 1961 maakte Conny Vandenbos haar tv-debuut in het VARA-programma Vanavond bij Bruce (= Bruce Low). De toenemende aandacht leidde tot een deelname aan het Nationaal Songfestival (1962). Begeleid door het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden reikte haar uitvoering van Zachtjes (muziek: Guus Jansen, tekst: Willy van Hemert) tot een eervolle derde plaats.
Drie jaar later zong ze 't Is genoeg, waarmee ze Nederland mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Napels. Met dezelfde begeleiders eindigde ze op een teleurstellende 11e plaats. In augustus van datzelfde jaar (1965) trad ze met drie liedjes op tijdens het vijfde International Festival of Light Music (beter bekend als het Sopot-festival), georganiseerd door de Poolse radio en televisie. Conny Vandenbos zong tijdens dit festival Speel toch open kaart (Goemans/Powder), Taxi naar het station, een Pools liedje in een vertaling van Ernst van Altena, en als vrij lied Trop tard (Alstone/Aznavour) in een arrangement van Bert Paige.
In 1966 trok de single Ik ben gelukkig zonder jou (Koelewijn/Meijler) haar zangcarrière definitief vlot. Veel optredens op radio en televisie volgden, waaronder enkele televisiespecials (Zeg maar Conny (1964), Een studio vrij voor mij (1966) en Zomer '75). Halverwege de 70-er jaren bereikte haar carrière het hoogtepunt met hits als Een roosje, m'n Roosje (1974), Sjakie van de hoek (1975), Drie zomers lang (1975), Ome Arie (1976) en Weet je wat we doen (1977).
Minder bekend is dat ze ook figureerde in de door Joop Stokkermans gecomponeerde en door Job Maarse gearrangeerde musicalreeks Gods gabbers (1982-1983), onder meer als moeder van Sint Franciscus.
In haar lange carrière trad Conny Vandenbos op met de volgende omroepensembles (van 1961 tot 1996): Metropole Orkest, Diligence Orkest, VARA Dansorkest, Skymasters en ensembles van Cor Bakker, Peter Bochem, Cor Cools, Tonny Eyk, Harry de Groot, Harry van Hoof, Lex Jasper, Henny Langeveld, Henk Meutgeert, Tony Nolte, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, Wim van der Stelt, John van de Ven, Henk Westrus en Piet Zonneveld.
Op 7 april 2002 overleed Conny Vandenbos na een kort ziekbed op 65-jarige leeftijd.
Dit artikel verscheen op 16 januari 2012 op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
zondag 15 januari 2012
Middenmoter op Kongroverstoernooi
Het was alweer even geleden dat ik een serieus toernooi speelde (het Bondstoernooi reken ik daar namelijk niet toe). Ik had dan ook erg veel zin in het Kongroverstoernooi. Connexxion-bus 300 bracht me vanaf Station Haarlem in een uurtje rechtstreeks naar de speellocatie, de kantine van verpleegtehuis De helpende hand in Amstelveen. Daar trof ik onder meer mijn clubgenoten Dini, Janie, Jeroen, Leny, Nino, Wil en ook Yvonne (als spelende ontvangstdame en mahjongmiss). Daar hadden JanW en Aty ook bij willen zijn, maar een communi-catiefoutje hield ze thuis.
In de eerste ronde trof ik Nino, debutant op competitieniveau. Hij had me kort daarvoor verteld hoe hij baalde van het feit dat hij geen gooi meer kan doen naar de felbegeerde titel van Nederlands recreantenkampioen op het Valentijnstoernooi, onze thuiswedstrijd. Behalve Nino schoven Trees en Neil aan bij tafel 5, de tafel die ik de hele dag bezette. We speelden een gezellige maar ook spannende partij waarin ik uiteindelijk aan het langste eind trok. Daarbij had ik wel het geluk dat Neil eenmaal drie gesloten pungen vergat te tellen bij een zelfgetrokken mahjong.
In ronde twee ontving ik Berry, André en de sterke Martha. Ondanks vijf mahjongs in elf spellen moest ik de tafelwinst aan mijn tafeldame laten omdat ik ook veel weggaf en met de laatste mahjong 8 puntjes te kort kwam. Hoogtepunt voor mij was de all-fives-hand met drie gelijke, gemengde chows. Halverwege de dag stond ik dus op 6 tafelpunten, een score die uitzicht gaf op een mooie ereplaats. In de volgende ronde verhoogde ik dat aantal echter met slechts 1 punt. Tafelgenote Eveline koos namelijk deze ronde uit om haar schamele score flink op te krikken. Ze sprintte onmiddelijk uit het zicht met vijf achtereenvolgende mahjongs. Omdat Annemieke daarna een goede mahjong haalde was ik op achtervolgen aangewezen. Even passeerde ik haar met twee puntjes, maar daarop had ze direct een beslissend antwoord. De arme Dimphy figureerde even kansloos als ze de twee voorgaande partijen was.
Ook in de laatste ronde moest ik het met 1 punt doen. Uitgerekend clubgenoot Jeroen zorgde er met een gevaarlijke discard voor dat Karst me in het laatste spel van de tweede plek stootte. Had ik hem in de spellen daarvoor maar maar wat moeten spekken ... Over spekken gesproken, dat is wat wij drieën deden bij Ingrid ('Rotterdam, Rotterdam, Rotterdam'). Ze profiteerde maximaal van onze risico's en nam de vier punten dankbaar in ontvangst.
De 8 punten met 122 mahjongpunten bleken uiteindelijk goed voor een 20e klassementsplek in een veld van 52 deelnemers. En omdat kopvrouw Yvonne het maar iets beter deed viel er weer weinig te juichen voor de competitiespelers van Bamboe Acht. Gelukkig voor de club gold dat niet bij de recreanten. Toen spreekstalmeester Gert de top-3 bekend ging maken was Janie's naam nog niet genoemd. De bronzen podiumplek bleek haar ten deel te vallen, met een mooie trofee en een rol in de huldigingsceremonie als beloning. Dat was verdiend want in de laatste ronde wist ze koploper Dennis te verslaan. Dini (8e) en Leny (11e) deden het ook goed. De prijswinnares bood me ook nog eens een lift aan die ik dankbaar accepteerde. Zo vaak krijg ik niet de kans om bij een succesvol clubgenoot in de auto te zitten :).…
Deze tekst verscheen eerder (met beeldmateriaal) op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
In de eerste ronde trof ik Nino, debutant op competitieniveau. Hij had me kort daarvoor verteld hoe hij baalde van het feit dat hij geen gooi meer kan doen naar de felbegeerde titel van Nederlands recreantenkampioen op het Valentijnstoernooi, onze thuiswedstrijd. Behalve Nino schoven Trees en Neil aan bij tafel 5, de tafel die ik de hele dag bezette. We speelden een gezellige maar ook spannende partij waarin ik uiteindelijk aan het langste eind trok. Daarbij had ik wel het geluk dat Neil eenmaal drie gesloten pungen vergat te tellen bij een zelfgetrokken mahjong.
In ronde twee ontving ik Berry, André en de sterke Martha. Ondanks vijf mahjongs in elf spellen moest ik de tafelwinst aan mijn tafeldame laten omdat ik ook veel weggaf en met de laatste mahjong 8 puntjes te kort kwam. Hoogtepunt voor mij was de all-fives-hand met drie gelijke, gemengde chows. Halverwege de dag stond ik dus op 6 tafelpunten, een score die uitzicht gaf op een mooie ereplaats. In de volgende ronde verhoogde ik dat aantal echter met slechts 1 punt. Tafelgenote Eveline koos namelijk deze ronde uit om haar schamele score flink op te krikken. Ze sprintte onmiddelijk uit het zicht met vijf achtereenvolgende mahjongs. Omdat Annemieke daarna een goede mahjong haalde was ik op achtervolgen aangewezen. Even passeerde ik haar met twee puntjes, maar daarop had ze direct een beslissend antwoord. De arme Dimphy figureerde even kansloos als ze de twee voorgaande partijen was.
Ook in de laatste ronde moest ik het met 1 punt doen. Uitgerekend clubgenoot Jeroen zorgde er met een gevaarlijke discard voor dat Karst me in het laatste spel van de tweede plek stootte. Had ik hem in de spellen daarvoor maar maar wat moeten spekken ... Over spekken gesproken, dat is wat wij drieën deden bij Ingrid ('Rotterdam, Rotterdam, Rotterdam'). Ze profiteerde maximaal van onze risico's en nam de vier punten dankbaar in ontvangst.
De 8 punten met 122 mahjongpunten bleken uiteindelijk goed voor een 20e klassementsplek in een veld van 52 deelnemers. En omdat kopvrouw Yvonne het maar iets beter deed viel er weer weinig te juichen voor de competitiespelers van Bamboe Acht. Gelukkig voor de club gold dat niet bij de recreanten. Toen spreekstalmeester Gert de top-3 bekend ging maken was Janie's naam nog niet genoemd. De bronzen podiumplek bleek haar ten deel te vallen, met een mooie trofee en een rol in de huldigingsceremonie als beloning. Dat was verdiend want in de laatste ronde wist ze koploper Dennis te verslaan. Dini (8e) en Leny (11e) deden het ook goed. De prijswinnares bood me ook nog eens een lift aan die ik dankbaar accepteerde. Zo vaak krijg ik niet de kans om bij een succesvol clubgenoot in de auto te zitten :).…
Deze tekst verscheen eerder (met beeldmateriaal) op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
donderdag 12 januari 2012
Vibrafonist Carl Schulze overleden
Op 27 december is op 75-jarige leeftijd Carl Schulze (1936-2011) overleden in zijn woonplaats Amstelveen.
Carl Schulze kwam ter wereld op 21 december 1936 in Amsterdam. Hoewel hij halverwege de jaren '70 een arrangeercursus volgde bij Frans Elsen en daarna een tweejarige cursus lichte muziek was hij grotendeels autodidact. Tijdens het Loosdrechts jazzconcours (jaargang 1961) viel hij op door de Solistenprijs te winnen. Het bleek het begin van een vruchtbare en succesvolle carrière.
Op 5 maart 1964 trad Schulze als solist op met het Metropole Orkest. Voor de Metropole show soleerde hij op vibrafoon in door Bert Paige gearrangeerde jazz standards. Later dat jaar speelde hij in hetzelfde programma een compositie van pianist Louis van Dijk, met wie hij begin jaren zestig een jazzkwartet had opgericht.
Op vibrafoon (en incidenteel marimba) speelde Schulze tussen 1964 en 1982 als solist bij het Metropole Orkest, de Skymasters en het VARA Dansorkest in programma's als Muzikaal onthaal, AVRO’s swingtime, Close up en Muziek uit studio 1.
Voor Nine o'clock jazz werden in 1980 opnamen gemaakt van het duo Carl Schulze/Louis van Dijk. In de combinatie vibrafoon-piano werd ook Schulzes eigen compositie Children's song uitgevoerd. Op 22 januari 1981 was het Carl Schulze Ensemble te gast bij Sesjun, het live jazzprogramma van de TROS.
Schulzes arrangementen waren in de jaren zeventig en tachtig veelvuldig op de radio te horen. Hij schreef er meer dan 1200 voor uiteenlopende orkesten en combo's als het Metropole Orkest (ca. 250), het Tonny Eyk Orkest (ca. 400) en het Cor Cools Combo (ca. 200).
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
Abonneren op:
Posts (Atom)