Ad ROS kwam op 13 februari 1937 in Amsterdam ter wereld. Na een succesvolle studie bij Marinus Komst aan het hoofdstedelijke conservatorium kwam hij als 15-jarige in dienst als eerste trompettist bij de Nederlandse Opera. Drie jaar later stapte hij over naar het Omroeporkest.
Na een ontmoeting met sopraan Hansje Nieuwenhuis richtte Ad Ros in 1964 het ensemble Os mensageiros (De boodschappers) op. Dit specialiseerde zich in Latijns-Amerikaanse dansmuziek. Nieuwenhuis was getrouwd met een Braziliaan die op de Braziliaanse ambassade werkte. Zij droeg een album vol chachacha's, bossanova's en samba's aan, die de basis leverden voor Ros' arrangementen. Aangevuld met enkele eigen composities bouwde het ensemble zo een repertoire van een dertigtal stukken op. Op aanraden van de zangeres - die zelf schuilging achter de naam Eloïta - mat Ros zich voor deze gelegenheid een internationaler voornaam aan: Mauro. Omdat Hansje Nieuwenhuis om privé-redenen langere tijd in Brazilië was verving Elly Lichtveld ('Therese') haar later.
De KRO zag wel wat in de muziek, maar beoordeelde de teksten als ongeschikt voor zijn achterban. Voor de NCRV speelde dat probleem niet en in de jaren '65/'66 was Os mensageiros dan ook korte tijd wekelijks te horen (in afleveringen van 20 minuten). Zoals veel van de gelegenheidsensembles uit die tijd had Os mensageiros een korte levensduur. De combinatie met een carrière als orkestmusicus bleek voor de leden toch te lastig.
In de jaren '70 vormde Ad Ros met Omroeporkest-collega's Peter Hoekmeijer (hoorn) en Harry Dieterman (trombone) het ensemble I Trittico. Dit kopertrio speelde onder andere werken van Francis Poulenc, Paul Hindemith, Marius Flothuis, Alfons Volleman, Jacques Goudappel, René Maniet, Arthur Meulemans, Edgard Leclercq en Alan Hovhaness (uitgezonden in het radioserie Aspecten van de kamermuziek). Samen met pianist Geoffrey Madge nam men Daan Manneke's Diaphony for Geoffrey op.
In 1980 werd Ad Ros getroffen door een ziekte waaraan hij in het jaar daarop overleed.Dit artikel verscheen eerder op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeld- en geluidsmateriaal en relevante links klikt u hier
maandag 13 februari 2012
Conny VANDENBOS en de omroepmuziek
Exact 75 jaar geleden - op 16 januari 1937 - kwam Conny VANDENBOS (1937-2002) in Den Haag ter wereld als Jacoba Adriana Hollestelle.
In haar tienerjaren zong ze in het AVRO-kinderkoor van Herman Broekhuizen, dat regelmatig op de radio ('Mignon') te horen was. Als solo-zangeres maakte Conny Vandenbos in 1959 haar debuut in het KRO-talentenprogramma Springplank, waarin ze daarna regelmatig optrad. Andere programma's toonden interesse, waaronder AVRO's Nieuwe Oogst, een soortgelijk programma.
In 1961 maakte Conny Vandenbos haar tv-debuut in het VARA-programma Vanavond bij Bruce (= Bruce Low). De toenemende aandacht leidde tot een deelname aan het Nationaal Songfestival (1962). Begeleid door het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden reikte haar uitvoering van Zachtjes (muziek: Guus Jansen, tekst: Willy van Hemert) tot een eervolle derde plaats.
Drie jaar later zong ze 't Is genoeg, waarmee ze Nederland mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Napels. Met dezelfde begeleiders eindigde ze op een teleurstellende 11e plaats. In augustus van datzelfde jaar (1965) trad ze met drie liedjes op tijdens het vijfde International Festival of Light Music (beter bekend als het Sopot-festival), georganiseerd door de Poolse radio en televisie. Conny Vandenbos zong tijdens dit festival Speel toch open kaart (Goemans/Powder), Taxi naar het station, een Pools liedje in een vertaling van Ernst van Altena, en als vrij lied Trop tard (Alstone/Aznavour) in een arrangement van Bert Paige.
In 1966 trok de single Ik ben gelukkig zonder jou (Koelewijn/Meijler) haar zangcarrière definitief vlot. Veel optredens op radio en televisie volgden, waaronder enkele televisiespecials (Zeg maar Conny (1964), Een studio vrij voor mij (1966) en Zomer '75). Halverwege de 70-er jaren bereikte haar carrière het hoogtepunt met hits als Een roosje, m'n Roosje (1974), Sjakie van de hoek (1975), Drie zomers lang (1975), Ome Arie (1976) en Weet je wat we doen (1977).
Minder bekend is dat ze ook figureerde in de door Joop Stokkermans gecomponeerde en door Job Maarse gearrangeerde musicalreeks Gods gabbers (1982-1983), onder meer als moeder van Sint Franciscus.
In haar lange carrière trad Conny Vandenbos op met de volgende omroepensembles (van 1961 tot 1996): Metropole Orkest, Diligence Orkest, VARA Dansorkest, Skymasters en ensembles van Cor Bakker, Peter Bochem, Cor Cools, Tonny Eyk, Harry de Groot, Harry van Hoof, Lex Jasper, Henny Langeveld, Henk Meutgeert, Tony Nolte, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, Wim van der Stelt, John van de Ven, Henk Westrus en Piet Zonneveld.
Op 7 april 2002 overleed Conny Vandenbos na een kort ziekbed op 65-jarige leeftijd.
Dit artikel verscheen op 16 januari 2012 op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
In haar tienerjaren zong ze in het AVRO-kinderkoor van Herman Broekhuizen, dat regelmatig op de radio ('Mignon') te horen was. Als solo-zangeres maakte Conny Vandenbos in 1959 haar debuut in het KRO-talentenprogramma Springplank, waarin ze daarna regelmatig optrad. Andere programma's toonden interesse, waaronder AVRO's Nieuwe Oogst, een soortgelijk programma.
In 1961 maakte Conny Vandenbos haar tv-debuut in het VARA-programma Vanavond bij Bruce (= Bruce Low). De toenemende aandacht leidde tot een deelname aan het Nationaal Songfestival (1962). Begeleid door het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden reikte haar uitvoering van Zachtjes (muziek: Guus Jansen, tekst: Willy van Hemert) tot een eervolle derde plaats.
Drie jaar later zong ze 't Is genoeg, waarmee ze Nederland mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Napels. Met dezelfde begeleiders eindigde ze op een teleurstellende 11e plaats. In augustus van datzelfde jaar (1965) trad ze met drie liedjes op tijdens het vijfde International Festival of Light Music (beter bekend als het Sopot-festival), georganiseerd door de Poolse radio en televisie. Conny Vandenbos zong tijdens dit festival Speel toch open kaart (Goemans/Powder), Taxi naar het station, een Pools liedje in een vertaling van Ernst van Altena, en als vrij lied Trop tard (Alstone/Aznavour) in een arrangement van Bert Paige.
In 1966 trok de single Ik ben gelukkig zonder jou (Koelewijn/Meijler) haar zangcarrière definitief vlot. Veel optredens op radio en televisie volgden, waaronder enkele televisiespecials (Zeg maar Conny (1964), Een studio vrij voor mij (1966) en Zomer '75). Halverwege de 70-er jaren bereikte haar carrière het hoogtepunt met hits als Een roosje, m'n Roosje (1974), Sjakie van de hoek (1975), Drie zomers lang (1975), Ome Arie (1976) en Weet je wat we doen (1977).
Minder bekend is dat ze ook figureerde in de door Joop Stokkermans gecomponeerde en door Job Maarse gearrangeerde musicalreeks Gods gabbers (1982-1983), onder meer als moeder van Sint Franciscus.
In haar lange carrière trad Conny Vandenbos op met de volgende omroepensembles (van 1961 tot 1996): Metropole Orkest, Diligence Orkest, VARA Dansorkest, Skymasters en ensembles van Cor Bakker, Peter Bochem, Cor Cools, Tonny Eyk, Harry de Groot, Harry van Hoof, Lex Jasper, Henny Langeveld, Henk Meutgeert, Tony Nolte, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, Wim van der Stelt, John van de Ven, Henk Westrus en Piet Zonneveld.
Op 7 april 2002 overleed Conny Vandenbos na een kort ziekbed op 65-jarige leeftijd.
Dit artikel verscheen op 16 januari 2012 op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
zondag 15 januari 2012
Middenmoter op Kongroverstoernooi
Het was alweer even geleden dat ik een serieus toernooi speelde (het Bondstoernooi reken ik daar namelijk niet toe). Ik had dan ook erg veel zin in het Kongroverstoernooi. Connexxion-bus 300 bracht me vanaf Station Haarlem in een uurtje rechtstreeks naar de speellocatie, de kantine van verpleegtehuis De helpende hand in Amstelveen. Daar trof ik onder meer mijn clubgenoten Dini, Janie, Jeroen, Leny, Nino, Wil en ook Yvonne (als spelende ontvangstdame en mahjongmiss). Daar hadden JanW en Aty ook bij willen zijn, maar een communi-catiefoutje hield ze thuis.
In de eerste ronde trof ik Nino, debutant op competitieniveau. Hij had me kort daarvoor verteld hoe hij baalde van het feit dat hij geen gooi meer kan doen naar de felbegeerde titel van Nederlands recreantenkampioen op het Valentijnstoernooi, onze thuiswedstrijd. Behalve Nino schoven Trees en Neil aan bij tafel 5, de tafel die ik de hele dag bezette. We speelden een gezellige maar ook spannende partij waarin ik uiteindelijk aan het langste eind trok. Daarbij had ik wel het geluk dat Neil eenmaal drie gesloten pungen vergat te tellen bij een zelfgetrokken mahjong.
In ronde twee ontving ik Berry, André en de sterke Martha. Ondanks vijf mahjongs in elf spellen moest ik de tafelwinst aan mijn tafeldame laten omdat ik ook veel weggaf en met de laatste mahjong 8 puntjes te kort kwam. Hoogtepunt voor mij was de all-fives-hand met drie gelijke, gemengde chows. Halverwege de dag stond ik dus op 6 tafelpunten, een score die uitzicht gaf op een mooie ereplaats. In de volgende ronde verhoogde ik dat aantal echter met slechts 1 punt. Tafelgenote Eveline koos namelijk deze ronde uit om haar schamele score flink op te krikken. Ze sprintte onmiddelijk uit het zicht met vijf achtereenvolgende mahjongs. Omdat Annemieke daarna een goede mahjong haalde was ik op achtervolgen aangewezen. Even passeerde ik haar met twee puntjes, maar daarop had ze direct een beslissend antwoord. De arme Dimphy figureerde even kansloos als ze de twee voorgaande partijen was.
Ook in de laatste ronde moest ik het met 1 punt doen. Uitgerekend clubgenoot Jeroen zorgde er met een gevaarlijke discard voor dat Karst me in het laatste spel van de tweede plek stootte. Had ik hem in de spellen daarvoor maar maar wat moeten spekken ... Over spekken gesproken, dat is wat wij drieën deden bij Ingrid ('Rotterdam, Rotterdam, Rotterdam'). Ze profiteerde maximaal van onze risico's en nam de vier punten dankbaar in ontvangst.
De 8 punten met 122 mahjongpunten bleken uiteindelijk goed voor een 20e klassementsplek in een veld van 52 deelnemers. En omdat kopvrouw Yvonne het maar iets beter deed viel er weer weinig te juichen voor de competitiespelers van Bamboe Acht. Gelukkig voor de club gold dat niet bij de recreanten. Toen spreekstalmeester Gert de top-3 bekend ging maken was Janie's naam nog niet genoemd. De bronzen podiumplek bleek haar ten deel te vallen, met een mooie trofee en een rol in de huldigingsceremonie als beloning. Dat was verdiend want in de laatste ronde wist ze koploper Dennis te verslaan. Dini (8e) en Leny (11e) deden het ook goed. De prijswinnares bood me ook nog eens een lift aan die ik dankbaar accepteerde. Zo vaak krijg ik niet de kans om bij een succesvol clubgenoot in de auto te zitten :).…
Deze tekst verscheen eerder (met beeldmateriaal) op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
In de eerste ronde trof ik Nino, debutant op competitieniveau. Hij had me kort daarvoor verteld hoe hij baalde van het feit dat hij geen gooi meer kan doen naar de felbegeerde titel van Nederlands recreantenkampioen op het Valentijnstoernooi, onze thuiswedstrijd. Behalve Nino schoven Trees en Neil aan bij tafel 5, de tafel die ik de hele dag bezette. We speelden een gezellige maar ook spannende partij waarin ik uiteindelijk aan het langste eind trok. Daarbij had ik wel het geluk dat Neil eenmaal drie gesloten pungen vergat te tellen bij een zelfgetrokken mahjong.
In ronde twee ontving ik Berry, André en de sterke Martha. Ondanks vijf mahjongs in elf spellen moest ik de tafelwinst aan mijn tafeldame laten omdat ik ook veel weggaf en met de laatste mahjong 8 puntjes te kort kwam. Hoogtepunt voor mij was de all-fives-hand met drie gelijke, gemengde chows. Halverwege de dag stond ik dus op 6 tafelpunten, een score die uitzicht gaf op een mooie ereplaats. In de volgende ronde verhoogde ik dat aantal echter met slechts 1 punt. Tafelgenote Eveline koos namelijk deze ronde uit om haar schamele score flink op te krikken. Ze sprintte onmiddelijk uit het zicht met vijf achtereenvolgende mahjongs. Omdat Annemieke daarna een goede mahjong haalde was ik op achtervolgen aangewezen. Even passeerde ik haar met twee puntjes, maar daarop had ze direct een beslissend antwoord. De arme Dimphy figureerde even kansloos als ze de twee voorgaande partijen was.
Ook in de laatste ronde moest ik het met 1 punt doen. Uitgerekend clubgenoot Jeroen zorgde er met een gevaarlijke discard voor dat Karst me in het laatste spel van de tweede plek stootte. Had ik hem in de spellen daarvoor maar maar wat moeten spekken ... Over spekken gesproken, dat is wat wij drieën deden bij Ingrid ('Rotterdam, Rotterdam, Rotterdam'). Ze profiteerde maximaal van onze risico's en nam de vier punten dankbaar in ontvangst.
De 8 punten met 122 mahjongpunten bleken uiteindelijk goed voor een 20e klassementsplek in een veld van 52 deelnemers. En omdat kopvrouw Yvonne het maar iets beter deed viel er weer weinig te juichen voor de competitiespelers van Bamboe Acht. Gelukkig voor de club gold dat niet bij de recreanten. Toen spreekstalmeester Gert de top-3 bekend ging maken was Janie's naam nog niet genoemd. De bronzen podiumplek bleek haar ten deel te vallen, met een mooie trofee en een rol in de huldigingsceremonie als beloning. Dat was verdiend want in de laatste ronde wist ze koploper Dennis te verslaan. Dini (8e) en Leny (11e) deden het ook goed. De prijswinnares bood me ook nog eens een lift aan die ik dankbaar accepteerde. Zo vaak krijg ik niet de kans om bij een succesvol clubgenoot in de auto te zitten :).…
Deze tekst verscheen eerder (met beeldmateriaal) op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
donderdag 12 januari 2012
Vibrafonist Carl Schulze overleden
Op 27 december is op 75-jarige leeftijd Carl Schulze (1936-2011) overleden in zijn woonplaats Amstelveen.
Carl Schulze kwam ter wereld op 21 december 1936 in Amsterdam. Hoewel hij halverwege de jaren '70 een arrangeercursus volgde bij Frans Elsen en daarna een tweejarige cursus lichte muziek was hij grotendeels autodidact. Tijdens het Loosdrechts jazzconcours (jaargang 1961) viel hij op door de Solistenprijs te winnen. Het bleek het begin van een vruchtbare en succesvolle carrière.
Op 5 maart 1964 trad Schulze als solist op met het Metropole Orkest. Voor de Metropole show soleerde hij op vibrafoon in door Bert Paige gearrangeerde jazz standards. Later dat jaar speelde hij in hetzelfde programma een compositie van pianist Louis van Dijk, met wie hij begin jaren zestig een jazzkwartet had opgericht.
Op vibrafoon (en incidenteel marimba) speelde Schulze tussen 1964 en 1982 als solist bij het Metropole Orkest, de Skymasters en het VARA Dansorkest in programma's als Muzikaal onthaal, AVRO’s swingtime, Close up en Muziek uit studio 1.
Voor Nine o'clock jazz werden in 1980 opnamen gemaakt van het duo Carl Schulze/Louis van Dijk. In de combinatie vibrafoon-piano werd ook Schulzes eigen compositie Children's song uitgevoerd. Op 22 januari 1981 was het Carl Schulze Ensemble te gast bij Sesjun, het live jazzprogramma van de TROS.
Schulzes arrangementen waren in de jaren zeventig en tachtig veelvuldig op de radio te horen. Hij schreef er meer dan 1200 voor uiteenlopende orkesten en combo's als het Metropole Orkest (ca. 250), het Tonny Eyk Orkest (ca. 400) en het Cor Cools Combo (ca. 200).
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
Toch weer een succesvolle inloopavond
De jaarlijkse inloopavond zetten we breed uit in de lokale media. Ons promotieteam (Wil en ik) plaatste berichten op buurtlink.nl, dichtbij.nl (Haarlems Weekblad, Regio Zuid-Kennemerland), de Hoofddorpse Courant, onze eigen website en Twitter. Ook mailden we (allebei!) De Heemsteder. Nieuwsgierig naar het resultaat van dit mediaoffensief hield ik op het moment suprême (gisteravond) de deur in de gaten. Tussen de nieuwjaarskussen en –handen telde ik uiteindelijk drie belangstellenden, veel minder dan vorig jaar.
Deze kwantitatieve tegenvaller maakte al snel plaats voor kwalitatief enthousiasme toen ik met Liesbeth, Cees en Trix kennismaakte. Ze bleken het spel reeds te hebben gespeeld en toonden zich aanstekelijk leergierig. Voor ons alle vier was het fijn dat ze op ongeveer hetzelfde niveau aanschoven. De stenen en het spelverloop waren hun bekend zodat we ons vrijwel direct stortten op de MCR-regels. Hier en daar meende ik een lichte duizeling te bespeuren over de schijnbaar oneindige mogelijkheden die deze bieden. Maar de uitdaging om ze te ontdekken en spelend toe te passen gingen ze met graagte aan.
Eerst belichtte ik een flinke selectie van scorende combinaties, waarna we aan het spelen sloegen met opengelegde stenen. Al mahjongend stuitten we weer op andere en toen we Yvonne’s prachtige hand bekeken zagen we een zuivere, omkeerbare mahjong met drie gesloten pungen.
In de drie spellen die we speelden haalde elk van mijn cursisten-voor-een-avond een mahjong. Cees scoorde met behulp van mijn mobieltje (1-4-7/2-5-8/3-6-9) een verweven hand met de zeven winden en draken compleet, Liesbeth een zeven-tweelingen-mahjong en Trix een schoon bamboespel met pung van zuidenwinden.
Opgewekt en tevreden gingen ze naar huis, met bedoeling binnenkort weer terug te komen. In de tussentijd gaan ze vast studeren op Wils cursusmateriaal…
Deze tekst verscheen eerder op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
Deze tekst verscheen eerder op het weblog van Mahjongclub Bamboe Acht.
zondag 11 december 2011
Nipte nederlaag
In onze laatste wedstrijd in de najaarscompetitie troffen we de F1 van onze stadgenoot Schoten. Ranglijstjournalistiek gezien een pittige tegenstander die niet bijster veel scoort maar nog veel minder goals hoeft te incasseren.
Dat bleek ook duidelijk in het ochtendgloren nadat onze vaste scheidsrechter Bob het aanvangssignaal floot. Er ontspon zich een spannende strijd tussen twee gelijkwaardige tegenstanders. Beide aanvalslinies zaten in de tang bij de respectievelijke verdedigingen en om de doelkansen te tellen volstonden de vingers van een hand ruimschoots.
Het was typisch zo'n wedstrijd waarin we onze topscorer Roan zeer goed hadden kunnen gebruiken. Bij zijn afwezigheid konden we voorin niet echt een vuist maken, dus probeerden we het met afstandschoten van specialist Rick. Eenmaal had de Schoten-keeper het erg lastig met zo'n poeier en leek Mehdi uit de rebound te kunnen scoren. De doelman was echter net iets sneller en hield zijn doel schoon.
Onze keeper moest wel een keer vissen. Na een van de weinige keren dat we de bal niet echt weg kregen produceerde een Schoten-speler een 'rommelschot' dat door alle benen en net buiten bereik van Tim in het net rolde. De geelhemden troffen ook nog eenmaal de paal toen Tim de bal naast wilde kijken, maar daarmee heb ik alle mogelijkheden wel genoemd.
Met drie nederlagen, een gelijkspel, zeven overwinningen en een doelsaldo van 50-15 eindigt DSS F3 op een vijfde plaats op de ranglijst. We kunnen tevreden de winterstop ingaan en hopen op een poule met tegenstanders als in onze laatste vijf wedstrijden. De wedstrijden tegen gelijkwaardige ploegen zijn ten slotte het spannendst en we leren er nog veel van ook.
Tot in het nieuwe jaar!
SEIZOENDETAILS
Dat bleek ook duidelijk in het ochtendgloren nadat onze vaste scheidsrechter Bob het aanvangssignaal floot. Er ontspon zich een spannende strijd tussen twee gelijkwaardige tegenstanders. Beide aanvalslinies zaten in de tang bij de respectievelijke verdedigingen en om de doelkansen te tellen volstonden de vingers van een hand ruimschoots.
Het was typisch zo'n wedstrijd waarin we onze topscorer Roan zeer goed hadden kunnen gebruiken. Bij zijn afwezigheid konden we voorin niet echt een vuist maken, dus probeerden we het met afstandschoten van specialist Rick. Eenmaal had de Schoten-keeper het erg lastig met zo'n poeier en leek Mehdi uit de rebound te kunnen scoren. De doelman was echter net iets sneller en hield zijn doel schoon.
Onze keeper moest wel een keer vissen. Na een van de weinige keren dat we de bal niet echt weg kregen produceerde een Schoten-speler een 'rommelschot' dat door alle benen en net buiten bereik van Tim in het net rolde. De geelhemden troffen ook nog eenmaal de paal toen Tim de bal naast wilde kijken, maar daarmee heb ik alle mogelijkheden wel genoemd.
Met drie nederlagen, een gelijkspel, zeven overwinningen en een doelsaldo van 50-15 eindigt DSS F3 op een vijfde plaats op de ranglijst. We kunnen tevreden de winterstop ingaan en hopen op een poule met tegenstanders als in onze laatste vijf wedstrijden. De wedstrijden tegen gelijkwaardige ploegen zijn ten slotte het spannendst en we leren er nog veel van ook.
Tot in het nieuwe jaar!
SEIZOENDETAILS
zondag 4 december 2011
Koploper geklopt
Op een waarop je qua weer liever in je bed blijft liggen togen we naar de ongeslagen koploper Bloemendaal F3. Wonder boven wonder klaarde het precies voor de aftrap op en werden we zelfs af en toe beschenen door een aarzelend zonnetje.
Luuk had vrijdag z'n voet verzwikt en kon volgens eigen zeggen absoluut niet meespelen. Zonder wissels (8 tegen 8) speelden zijn teamgenoten een puike wedstrijd waarin alle zeven doelpunten in de tweede helft vielen. Met zeer goed combinatievoetbal kregen we voldoende kansen om in de eerste helft al te scoren; zo raakten we na 5 minuten al de Bloemendaalse lat. Aan de andere kant redde Tim Z. een paar keer knap en maakte Tim K. al in eerder stadium enkele dreigende situaties onschadelijk.
In de tweede 20 minuten regende het goals en gelukkig telden de meeste voor ons. De eerste goal was echter voor Bloemendaal. Achter een snoeihard schot kreeg Tim de hand nog, maar omdat de bal toch in het doel verdween wilde hij dat hem dat niet was gelukt. Gelukkig verdween de felle pijn na een korte rustpauze en kon hij verder keepen.
Toen stonden we echter al met 1-2 voor na goed doorgaan van Bas en door een eigen doelpunt dat volgde op een daverend schot tegen de lat van Sven. De DSS'ers gingen alleen maar beter spelen en Bloemendaal - onwennig door een achterstand - had het niet meer. Mehdi kreeg de bal op links van Rick, speelde hem na een passeerbeweging op Merlijn, die een mooie pass op Roan in huis had. Roan hoef je niet te leren hoe in te schieten: 1-3. Kort daarop stoomde Bas op eigen kracht richting goal om feilloos af te ronden: 1-4. Het gegroeide zelfvertrouwen kwam het best tot uiting in een geweldig afstandschot van Roan waarop de Bloemendaaldoelman geen enkel antwoord kon hebben.
Onder het toeziend oog van hockeylegende Floris Jan Bovelander wist de koploper nog eenmaal te scoren toen de concentratie bij ons wat weg was. Hyperblij en trots vierden we de verdiende zege op de waarschijnlijke kampioen. Waarom zouden we volgende week dus niet kunnen winnen tegen de nummer twee (Schoten F1)?
SEIZOENDETAILS
Luuk had vrijdag z'n voet verzwikt en kon volgens eigen zeggen absoluut niet meespelen. Zonder wissels (8 tegen 8) speelden zijn teamgenoten een puike wedstrijd waarin alle zeven doelpunten in de tweede helft vielen. Met zeer goed combinatievoetbal kregen we voldoende kansen om in de eerste helft al te scoren; zo raakten we na 5 minuten al de Bloemendaalse lat. Aan de andere kant redde Tim Z. een paar keer knap en maakte Tim K. al in eerder stadium enkele dreigende situaties onschadelijk.
In de tweede 20 minuten regende het goals en gelukkig telden de meeste voor ons. De eerste goal was echter voor Bloemendaal. Achter een snoeihard schot kreeg Tim de hand nog, maar omdat de bal toch in het doel verdween wilde hij dat hem dat niet was gelukt. Gelukkig verdween de felle pijn na een korte rustpauze en kon hij verder keepen.
Toen stonden we echter al met 1-2 voor na goed doorgaan van Bas en door een eigen doelpunt dat volgde op een daverend schot tegen de lat van Sven. De DSS'ers gingen alleen maar beter spelen en Bloemendaal - onwennig door een achterstand - had het niet meer. Mehdi kreeg de bal op links van Rick, speelde hem na een passeerbeweging op Merlijn, die een mooie pass op Roan in huis had. Roan hoef je niet te leren hoe in te schieten: 1-3. Kort daarop stoomde Bas op eigen kracht richting goal om feilloos af te ronden: 1-4. Het gegroeide zelfvertrouwen kwam het best tot uiting in een geweldig afstandschot van Roan waarop de Bloemendaaldoelman geen enkel antwoord kon hebben.
Onder het toeziend oog van hockeylegende Floris Jan Bovelander wist de koploper nog eenmaal te scoren toen de concentratie bij ons wat weg was. Hyperblij en trots vierden we de verdiende zege op de waarschijnlijke kampioen. Waarom zouden we volgende week dus niet kunnen winnen tegen de nummer twee (Schoten F1)?
SEIZOENDETAILS
Abonneren op:
Posts (Atom)