maandag 21 november 2016

In Berlicum gebeurde het!

Sinds ik de enthousiaste verhalen van clubgenote Yvonne hoorde over het mahjongtoernooi in Portugal wil ik daar een keer spelen. Tijdens het Europees Kampioenschap in Straatsburg ontmoette ik Rui Machado, de organisator van dat veelgeprezen toernooi in levenden lijve; een uiterst vriendelijke man. Toen duidelijk werd dat het volgende EK in Portugal zou plaatsvinden besloot ik me toe te leggen op kwalificatie voor dat evenement in Póvoa de Varzim.
Op basis van het voorlopige quotum dat ons land van de EMA mag afvaardigen - 23 spelers - zou ik dus rond die plaats op de MCR-eindranking van dit seizoen moeten eindigen.
Tot aan de tweede dag van de door onze club georganiseerde Green Dragon Dutch Open (GDDO) verliep alles volgens plan. Ik had degelijke scores bij De Kongrovers en het Valentijnstoernooi en een hikje bij de Reus van Rotterdam. Na de eerste dag bij de GDDO stond ik 18e met 11 punten, maar vanaf dag twee tot en met het Skôn Spel-toernooi in oktober had de vorm mij op landelijk niveau helemaal verlaten (in de clubcompetitie waren de resultaten zeer wisselvallig). In Hengelo bereikte ik een dieptepunt door in een ronde tweemaal een valse mahjong te maken. Ik wist geen tafel meer te winnen en zag 'Portugal' aan de horizon verdwijnen.
Voorafgaand aan het Dertien Wezen-toernooi vond ik mijn naam op de ranking terug op een 37e plaats met 40 tafelpunten. Mijn eerstvolgende aftrekresultaat was 5 punten. Om te klimmen naar een kwalificatieplaats zou ik zeker op 46 à 47 punten moeten komen. Het was dus zaak om in Berlicum - de bakermat van mijn achternaam - minstens 11 tafelpunten te halen ( wat me in mei een keer was gelukt).
Dankzij mijn gejerimieer op de club en Facebook wist een flink aantal mahjongers van mijn kwalificatiewens. Of dit Jeroen, Dennis, Yvonne Heemskerk (ronde 1), Ria, José en Wil (ronde 2) en Bert, Piet en Ronald (ronde 3) heeft beïnvloed weet ik niet, maar na die ontmoetingen ging ik aan de leiding met 12 (!) tafelpunten. Mijn doel was dus al bereikt met nog een ronde te gaan... In die ronde trof ik Janie, Chris Scheffler en Eugenie. Eugenie en Chris verdeelden onderling de mahjongs, De twee Bamboe Acht'ers hadden niets in te brengen. In het laatste spel deed ik een ultieme poging de achterstand van 45 punten op Janie in te lopen en zo toch nog 1 punt te scoren. De benodigde bamboe 2 gooide ze inderdaad; 13 punten in de tas! Uiteindelijk kwam ik 13 mahjongpuntjes te kort voor een podiumplaats, maar daar kon ik niet om malen. Rui, ik kom eraan!

Deze tekst verscheen ook op de website van mahjongclub Bamboe Acht (inclusief uitslag en ranking)

woensdag 2 november 2016

DigiBird: crowdsourcing in vogelvlucht

Maandag was ik na langere tijd weer eens in Hilversum. Aanleiding was een tweet van de onderzoeks- en ontwikkelingsafdeling van het Instituut voor Beeld en Geluid, waarin een bijeenkomst werd aangekondigd over crowdsourcing bij erfgoedinstellingen. Bij crowdsourcing doet een instelling een beroep op de kennis van een (al dan niet voorgeselecteerde groep) internetgebruikers. Deze treden op als catalogiseerders, door gepresenteerde items van metadata te voorzien. Als oud-medewerker bij een instituut met cultureel erfgoed in de collectie - de Muziekbibliotheek van de Omroep - wekte dit onderwerp mijn interesse, met name voor muziekschatten.nl. Dat vogels in de projecten centraal staan maakte een en ander voor mij nog interessanter. Twee van mijn oud-collega's - Jan Jaap Kassies en Embert-Jan Messelink - deelden mijn nieuwsgierigheid en gedrieën togen we naar het veelkleurige gebouw naast het Mediapark.

Drie instituten presenteerden zich deze middag en alledrie bleken ze dit jaar een crowdsourcing-project over vogels te zijn gestart. Maarten Brinkerink (Beeld en Geluid R&D), Sander Pieterse (Naturalis, Xeno-canto) en Saskia Scheltjens (Rijksmuseum) vertelden over de projecten waarmee hun instituten bezig waren. Ze gaven daarbij antwoord op de vragen 'Waarom is crowdsourcing relevant voor mijn instituut?', 'Welke gereedschappen gebruiken we daar bij?' en 'Welke lessen hebben we tot nu toe geleerd?'.

Maarten Brinkerink vertelde van het project Spotvogel, dat was opgezet met het radio- en tv-programma Vroege Vogels. Liefhebbers kregen natuurfilmpjes te zien waaraan ze zo veel mogelijk relevante trefwoorden moesten toekennen. In het video labelling spel Waisda? streden ze tegen elkaar. 


Sander Pieterse presenteerde twee doorlopende projecten waarbij de internetgebruiker als leverancier van kennis, content en metadata fungeert: het Nederlands Soortenregister (waarmee Naturalis de biodiversiteit verzamelt, vastlegt en toegankelijk maakt) en Xeno-canto, een website met vogelgeluiden, verzameld en geannoteerd door vogelliefhebbers van over de hele wereld.

Saskia Scheltjens belichtte vanuit een bird's eye view het Accurator-platform van het Rijksmuseum, waar ze recent in dienst trad. Het museum werkte samen met Wikimedia voor het werven van een publieksgroep die hielp bij het determineren en metadateren van vogels op kunstvoorwerpen uit zijn collectie.


Chris Dijkshoorn van de Vrije Universiteit smeedde alle vorige sprekers inhoudelijk aaneen. Via DigiBird zullen de genoemde datasets met beelden, geluiden en video's van vogels uit de genoemde collecties met elkaar worden verbonden door het leggen van links en het ontwerpen van gebruiksvriendelijke interfaces. Ook hierbij zal het surfende publiek weer een wezenlijke rol gaan spelen.

De lessons learned die ik voor een eventueel toekomstig crowdsourcing-project meenam:
  • zorg voor een duidelijk beschreven gezamenlijk doel
  • benader liefst een niche van kenners of liefhebbers in plaats van een breed publiek
  • zorg voor stimuli die de crowd gemotiveerd houden (prijzen, ranglijsten, feedback, forum) 
  • het modereren van zaken die uit het proces naar voren komen vergt aandacht en tijd
  • maak duidelijk welke informatie je van de gebruikers wilt
Al bij al was het een leerzame middag.Aandachtspunt is nog wel de bekendheid van deze projecten.
Als vogelliefhebber die wel eens een vogelgeluid opzoekt kwam ik niet eerder in aanraking met www.xeno-canto.org.

Een neerslag van deze DigiBird-bijeenkomst is hier te vinden:








dinsdag 10 november 2015

Een gedenkwaardig 'dagje Hilversum'

'Er ligt prachtig materiaal. Dat mag niet weg', aldus Wimar Jaeger de cultuurwethouder van mediastad Hilversum in HilversumsNieuws. Hij refereerde aan de omroepmuziekcollectie en als een van de voormalige beheerders van die schat aan bladmuziek ontving ik zijn boodschap via de juiste golflengte. Me realiserend dat de wethouder die wetenschap baseerde op de mening van anderen nodigde ik  - mede namens mijn collega Jan Jaap Kassies - hem uit zelf te komen schatgraven.
Ik ontving een positieve reactie en eind september werd een afspraak gemaakt voor 9/11. Zijn rechterhand, programmamanager media Anne Visser zou hem vergezellen.
In de tussenliggende maand gebeurde er het een en ander. Maurits Haenen volgde, ad interim, SOM-directeur Stan Paardekooper op en het collectiedossier kwam in handen van manager bedrijfsvoering Rogier Hageman.
Ter introductie van de collectie en het eraan gekoppelde www.muziekschatten.nl maakte ik het volgende promotiefilmpje.

Toen we begonnen aan onze nostalgische wandeling langs de kilometers omroepmuziekgeschiedenis sloten drie persvertegenwoordigers - de zeer betrokken journalist Ingmar Meijer (HilversumsNieuws), fotograaf Bastiaan Miché en journalist/fotograaf Ben den Ouden (Gooi en Eembode) - zich bij ons aan.
Een flink gezelschap daalde zo af naar de rijkgevulde krochten van het MCO-gebouw.


De rondleiding startte bij de oudste partituren, daterend uit de 30-er jaren. Daaronder bevinden zich de handschriften van Hanns Eisler, die in 1933 enige tijd in Hilversum was. Vervolgens deden we de hoofdgroep 13-ensembles (van na de oorlog tot circa 1980) aan, met speciale aandacht voor het uitvoeringsmateriaal van de tv-serie Floris*. Via de salonmuziekcollectie en het repertoire van het Metropole Orkest stonden we stil bij het 'oude catalogiseren', met typemachine op cataloguskaartjes. Een substantieel deel van de 400.000 bladmuziektitels is namelijk nog niet op digitale wijze gecatalogiseerd. Het wel online ontsloten deel van de collectie deden we als laatste aan. We kwamen er niet meer aan toe om deze duidelijk aan Het Gooi gerelateerde stukken te tonen. De wethouder en zijn beleidsvrouwe waren namelijk - gesteund door SOM-directeur a.i. Haenen - al volop aan het brainstormen geslagen over een toekomst voor de omroepmuziekcollectie en andere moeilijk toegankelijke bladmuziekverzamelingen. Dat klonk Jan Jaap en en mij als muziek in de oren en daar hebben wij ook wel ideeën over :).

* 's Morgens vergezelde ik Jan Jaap tijdens zijn bezoek aan de 88-jarige schepper van die muziek, Jan Stoeckart, alias Julius Steffaro. Lees in dit kader ook: Het geheim van Floris.

maandag 21 september 2015

Het basisinkomen is te realiseren!

Henrick Fabius proclameert het Platform Basisinkomen
Afgelopen zondag toog ik naar discussiecentrum De Balie in Amsterdam voor een 'dagje basisinkomen'. 's Morgens stond de Algemene Ledenvergadering op de agenda. Maar voorafgaand daaraan presenteerden de vijf oprichtende organisaties het Platform Basisinkomen.
Nieuw Nederland Nu, EVS EcoVrede, Netwerk Politieke Innovatie, Dynamisch Nederland en de Vereniging Basisinkomen (VBi) herkennen zich in dezelfde definitie van het onvoorwaardelijk basisinkomen en besloten een convenant voor samenwerking op te stellen en te ondertekenen.
Organisaties en groeperingen die het basisinkomen propageren zijn van harte uitgenodigd zich aan te sluiten, zoals het European Anti Poverty Network nog dezelfde dag deed.
Tijdens de ALV bleek dat op diverse plaatsen in het land basisteams ontstaan voor het propageren van de goede zaak. Er werd levendig gediscussieerd over de vraag of de Vereniging de nadruk zou moeten leggen op de maatschappelijke implicaties (o.m. verbreding van het begrip 'werk') boven de financiële onderbouwing van het onvoorwaardelijk basisinkomen. De vergadering vond merendeels van wel.
bestuurslid Willem Gielingh presenteert het werkplan
'Volg je hart, gebruik je hoofd!'
De middag bestond uit een congres met de prikkelende titel 'Het basisinkomen is te realiseren!' Onder leiding van bestuurslid Joeri Oltheten gaven drie sprekers hun visie op deze stelling.
Ger Jaarsma (Nederlandse Kredietbank) is naar eigen zeggen een van de weinige VVD'ers die voor een basisinkomen zijn. Hij plaatste tenzij's bij de stelling. Zo vindt hij dat een rigoreuze wijziging van het sociale en fiscale stelsel nodig is. Het basisinkomen kan daarvan dan een uitvloeisel zijn. Langs politieke weg is die stelselwijziging alleen mogelijk wanneer er ruimte is voor visionaire, bevlogen mensen als Marga Klompé, de invoerster van de Algemene Bijstandswet. Deze is inmiddels ver verwijderd van de oorspronkelijke bedoeling. De meeste echte veranderingen beginnen echter 'bottom up'.
Gerrit van der Meer (Landelijke Cliëntenraad) is ook voorstander van een basisinkomen. Hij vindt dat iedereen recht heeft op een menswaardig bestaan en het maken van eigen keuzes (niet in het keurslijf van uitkeringsinstanties). ' 'Met verstikkende bureaucratie duwen we mensen uit de maatschappij. Ik hoop dat het basisinkomen omgekeerde effect heeft.'
Hij noch Jaarsma geloven in de veelgehoorde tegenwerping 'maar dan gaat niemand meer werken'. Werken zou sowieso moeten worden uitgebreid met mantelzorg, opvoeding en vrijwilligerswerk. Zonder zich daarvan bewust te zijn onderschreef Van der Meer de tendens van de ochtenddiscussie: 'Begin de discussie over het basisinkomen niet bij de cijfers, want daar gaat die dan ook stoppen. Daar komen we namelijk niet uit.'
Joost van Tiel (schuldhulpverlener in Utrecht) schilderde hoe het huidige sociale stelsel tot veel betalingsproblemen en stress leidt. Hij zou zijn klantenkring graag zien verkleinen door invoering van het basisinkomen.

vnlr Van der Meer, Jaarsma, Van Tiel en discussieleider Oltheten
Op een vraag van VBi-voorzitter Ad Planken naar hoe men het onvoorwaardelijk basisinkomen bij de politiek op de agenda te krijgen gaven de heren het advies om de invalshoek aan te passen aan de politieke signatuur van de ontvangende partij.
Nieuwsgierig naar de stand van zaken in Leeuwarden - waar men een experiment wil doen met een doorsnee van de bevolking (i.p.v. de experimenten met een regelarme bijstand) - sprak ik onder meer met Petra Vlutters (steunfractie PAL Groenlinks). Zij is vol vertrouwen dat het experiment op voldoende politieke steun kan rekenen. Er wordt nu met name gezocht naar een goede manier om relevante en betrouwbare conclusies uit het experiment te kunnen destilleren.
Ik wens ze veel succes en blijf de ontwikkelingen volgen en verspreiden!


zaterdag 11 juli 2015

SP-politici onder indruk van omroepmuziekcollectie

Enkele Hilversumse politici gaven er de afgelopen weken blijk van te vermoeden welk een rijkdom huist in de kelders van het Muziekcentrum van de Omroep aan de Heuvellaan. In het 300 meter verderop gelegen Raadhuis noemde cultuurwethouder Jaeger de 'muziekschatten' als mogelijke speerpunt bij de profilering van Hilversum als mediastad. SP-raadsleden Nadine Terwiel en Bianca Verweij vielen hem direct bij (en roerden later de Twittertrom).
De Hilversumse kunst- en cultuurnota 2015-2020 'Metrum' spreekt in dezelfde bewoordingen (p. 28):
Hilversum wil de cultuurkwaliteiten voor muziek versterken: (...)
2. Het Muziekarchief van de omroepen in het MCO behouden, digitaliseren en publiek toegankelijk maken.
Op uitnodiging van ex-MCOMB-collega Jan Jaap Kassies en mij lieten SP-politici Terwiel en Verweij zich bijpraten over de collectie, haar bedreigde status en de mogelijkheden die ze biedt.
Jan Jaap, Nadine Terwiel & Bianca Verweij
Zoals wel vaker gebeurt wanneer gasten een kijkje in de kelders wordt gegund, raakten ook de dames in de ban van zoveel (historische) bladmuziek en de zorg waarmee die decennialang is bewaard en ontsloten.
PianodirectieTalloze partituurmappen werden geopend en titels, ensembles, componisten en arrangeurs herkend.
Het besef dat deze waardevolle collectie opnieuw tot leven moet worden gewekt groeide met de minuut. Nieuwe ideeën ontstonden spontaan. Voor ons als (voormalige) beheerders van al dat moois was het een feest om te merken hoeveel enthousiasme de collectie losmaakt.
Na een lange periode van zorgen en onzekerheid lijkt er nu hoopvolle beweging te ontstaan richting behoud, goede toegankelijkheid en nieuwe diensten.
Eind augustus nodigen we de voltallige Hilversumse gemeenteraad uit in de hoop nog veel meer geestdrift op te roepen.
Eric van Balkum

Cataloguskaartjes

Deze blogbijdrage verscheen tezelfdertijd op www.muziekschatten.nl

maandag 1 december 2014

maandag 1 september 2014

Chow Time! - van valse starts en goede finishes

Afgelopen weekend traden 84 mahjongers aan op het Chow Time - In vino veritas toernooi in Villejuif, prima georganiseerd door de locale club Fleur d'Orchidée.
Villejuif is een plaats met ongeveer 56.000 inwoners direct grenzend aan de zuidkant van Parijs. De afgelopen eeuw had de gemeente een uitgesproken linkse politieke signatuur en communistische burgemeesters. Straatnamen als Boulevard Maxime Gorki en Rue Tolstoi refereren daaraan en ook de vele sociale huurwoningen hebben de blokkerige bouwstijl die je ook in de (voormalige) socialistisch-communistische landen vindt.
Onder de negen aanwezige landgenoten bevonden zich twee Bamboe Acht'ers; Yvonne en ik. Samen met Ad en Pauline (ENMV) vormden we het team Qu'on PAYE. Deze teamnaam had ik bedacht, geënt op de naam IPAD, waaronder Ad en Pauline van samen met hun clubgenoten Désirée en Ingrid opereren.
Over de naam heerste hilariteit omdat die 'Dat we betalen' betekent, terwijl ik 'Opdat men betale' bedoelde. Aan het eindresultaat te zien was het een beetje van allebei ;).

Zaterdagochtend vloog KLM mij van Schiphol naar Charles de Gaulle (Parijs) en de RER (regiotrein) en de RATP (metro) brachten me uiteindelijk naar mijn (mahjong)vriendin Thérèse die in Villejuif woont. Talig als ze is deed ik haar een Nederlandse versie van Antoine Saint-Exupérys Le petit prince cadeau als boek en als hoorspel. Dat kon ze wel waarderen. Ze moet altijd zo lachen om de voor haar onuitspreekbare klanken ('ui', 'h' en vooral de 'g' natuurlijk).
Tegen half een registreerden we ons in teamverband en om 13 uur startte de eerste van zes ronden (à 120 minuten). Helaas kon ik ook ditmaal niet voorkomen dat ik een valse start nam. Tegen EK-organisator Laurent en de Italianen Giacomo en Marco slaagde ik er niet in een punt te scoren. Met een self-drawn in het 2e, een mahjong van 21 punten in het 8e spel en twee weggegeven mahjongs stond ik na de westronde schijnbaar veilig op de 3e plek. Ik gaf echter nog een mahjong weg en met twee flinke winnende handen op een rij verdrong Marco me nog naar de traditionele 'openingsnul'.
In ronde 2 - met Emma (FR), Romain (FR) en Anton (NL) - ging het maar iets beter. Vanaf het 3e spel stond ik op 1 tafelpunt en na drie door mij weggegeven mahjongs zakte ik even naar de vierde plaats. Mijn drie mahjongs in de tweede helft waren meer waard dan de drie die Anton maakte, zodat ik gelukkig derde werd.
In de slotpartij van dag 1 trof ik zwijgzame Francesco (IT), zeer vriendelijke Christophe (FR) en beruchte Benoît (FR). Christophe en ik begonnen elk met twee mahjongs (de mijne zelfgepakt). Benoît werd onrustig, begon zwaar te zuchten en klaagde over zoveel mazzel voor ons. De lucht klaarde op toen hij er direct twee op rij scoorde. Er viel verder weinig te merken van de reputatie die hij heeft opgebouwd. Ik had overigens een snel antwoord op zijn inhaalactie en wist de 4 punten rustig naar binnen te loodsen. Het totaal van 5 punten leverde me een plaatsje op in de bovenste regionen van het 'rechterrijtje'.

Redelijk tevreden liet ik me met Ad, Pauline, Yvonne, Thérèse, Emma, Oscar en Marjan meedrijven naar restaurant Show devant. Ad bleek een uitstekende keus te hebben gemaakt - wat niet meevalt in Villejuif - en ik heb genoten van mijn tafelgenoten en van wat ik voorgeschoteld kreeg (fricassées de gésiers d'oie confits aux pleurotes / escalope de sandre au beurre rouge, pomme miette au thym / 3 boules de glace vanille / twee halve liters Grimbergen Blond).

Op zondag beleefde ik opnieuw een valse start, maar nu zelfs voordat ik aan de mahjongtafel verscheen. Toen we om zeven uur opstonden bleek dat in Thérèses appartement geen druppel water uit de kranen kwam. In de rest van het complex ook niet, maar dat konden we vanwege het vroege tijdstip niet checken. Bezorgd, ongewassen en zonder een kop koffie/thee zijn we - bekomen van de eerste schrik - maar naar de toernooilocatie gegaan. Ik heb me daar op het toilet opgefrist. Punten leverde me dat in ronde 4 echter niet op... Dutch Open-winnaar Frédéric (FR) en zijn landgenoot Daniel verdeelden de mahjongs onder elkaar. Zeker eerstgenoemde had veel geluk, want vaak maar een kans op mahjong (terwijl ik er regelmatig meerdere had). Russische Anastasia en ik stonden dicht bij elkaar totdat ik - net als in ronde 2 - driemaal achtereen 'mahjong' hoorde roepen bij door mij weggegooide stenen... Ik dacht de schade blijvend te hebben gerepareerd met een self-pick, maar met een vriendelijke glimlach wipte ze toch weer over mij heen. Met zeven puntjes verschil glipte me het tafelpunt door de vingers.

Ronde 5 bracht me aan tafel met drie zwijgzame, gedreven en voorzichtig spelende Fransen. Hoewel Cedric in het tweede spel een aardige self-pick maakte, nam Stéphane een snelle voorsprong die hij opzichtig (en succesvol) ging verdedigen. Met een zelfgepakte mahjong kwam ik terug uit een achterstand en toen Marion mij een bamboe 6 leverde voor een mooie
all fives waren de twee punten binnen.

De zesde ronde bracht me opnieuw twee punten tegen opnieuw drie Fransen. Cathérine J. teerde lang op twee self-drawn mahjongs. Ze deed daar nog een derde bij toen ik te dicht naderde (na drie mahjongs in vier spellen). In die fase passeerde ik wel Matthieu, terwijl Cathérine X. er niet in slaagde zicht te krijgen op een punt.

Ik sloot het toernooi dus met 9 punten af, wat me een 51e plek opleverde (stationair 280e op de EMA-ranglijst). Lang niet voldoende dus om de speciale prijs voor niet-Fransen te winnen; een mahjongset van het EK in Straatsburg. Ook Pauline (14 p., 20e, beste landgenoot), Yvonne (11 p., 33e) en Ad (9 p., 48e) wonnen die niet (maar wel Italiaanse Ombretta). Ons team eindigde op een acceptabele 8e plaats. Terwijl ik gezellig samen met mijn teamgenoten per auto terugreisde concludeerde ik: Men betaalde ons dus, maar wij betaalden met ongeveer gelijke munt terug :).

Merci, les Villejuifois!


Deze tekst verscheen eerder op de website van mahjongclub Bamboe Acht (met afbeeldingen)