‘Ah nee, Yvonne!’ (of iets gelijkaardigs ;)) schalde gisteren door de speelzaal van de Princehof. Het was een kreet van frustratie uit mijn mond, die bij de andere tafels tot leedvermaak en herkenning leidde. Het betrof de situatie aan een van de twee ‘Chu-tafels’ waar twee van de zes inhaalpartijen werden gespeeld die meetellen in de strijd om de resterende plekjes in de play-off.
De aangesproken Yvonne is de sterspeler van de club en de enige die – met een straatlengte voorsprong – al zeker is van die finaleronde. Dat is niet vreemd en volkomen verdiend gezien het gemak waarmee ze doorgaans haar tafelgenoten verslaat.
Gisteravond waren Bertie, Kas en ik dus aan de beurt. Waar wij, noest werkend en combinaties schrapend, worstelden om mahjong te maken, reeg Yvonne die magische ervaringen schijnbaar achteloos aaneen. In 15 spelletjes lukte haar dat vijfmaal op eigen kracht (self-picks) en driemaal waren wij de leverancier. Tel daar een remise bij op en je weet hoeveel er voor haar slachtoffers resteerden.
Onverwacht blijken de twee tafelpunten die ik ondanks alles uit het vuur sleepte, mijn hoop op de play-off toch nog levend te houden. Annet slaagde er - met winst aan de andere tafel - in haar om een waardig eindresultaat te bereiken na een valse competitiestart. Mijn concurrenten Leny en Wil bleven daardoor op ‘schootsafstand’. Wanneer ik mijn laatste partij tegen Aty en Fons (en Jan) – ook serieuze concurrenten – zou weten te winnen dan speel ik op 21 mei misschien toch nog om de knikkers.
Deze tekst verscheen eerder op de weblog van mahjongvereniging Bamboe Acht.
woensdag 3 april 2013
donderdag 28 februari 2013
Pianist Henk WESTRUS overleden
HILVERSUM - Met het heengaan van pianist, arrangeur, orkestleider en componist Henk WESTRUS (1937-2013) verliest ons land opnieuw een veelzijdig omroepmusicus. Hij stond muzikaal gezien aan de wieg van het beroemde VARA-liedjesprogramma Kinderen voor kinderen, dat jaarlijks op televisie is te zien.
Henk Westrus kwam op 26 mei 1937 ter wereld in Haarlem. Al op zijn zesde was hij ervan overtuigd dat hij alleen maar muziek wilde maken. Al in zijn puberjaren schnabbelde hij bij Lou Bandy om de dure muzieklessen te betalen. Daarna vormde hij een trio waarmee hij in Scandinavische hotels klassieke en dansmuziek speelde. Hij ontmoette een Noorse die zijn levensgezellin werd. De altijd opgewekte Westrus was doordesemd met muziek; hij kon onmogelijk zonder en wilde alles kunnen spelen. Hij hield zijn klassieke techniek op peil met Beethoven, leerde jazz spelen door een jaar lang op te treden met blazer en mede-Haarlemmer Cees Smal en verdiepte zich ook in het specifieke Brecht/Weill-repertoire.
Carrière
Begin jaren '60 keerde Westrus terug in Nederland en kwam al snel in min of meer vaste dienst bij de VARA. Hij schreef muziek voor (politieke) radioprogramma's als In de Rooie Haan en Haagse bluf. Daarnaast begeleidde hij artiesten als Jasperina de Jong, Toon Hermans en Max Tailleur.
Als muzikale generalist genoot hij enorm van zijn deelname aan Pianistiek, de KRO-tv-inzending voor de Gouden Zeezwaluw-editie van 1976 in Knokke. Daarin deden acht Nederlandse pianisten (Jules de Corte, Louis van Dijk, Rob Agerbeek, Jaap Dekker, Daniël Wayenberg, Jan Wijn, Cor Cools en Henk Westrus zelf, dus) - alleen en samen - alle muzikale genres aan. Later werkte hij muzikaal mee aan de tv-shows van Sonja Barend, Rudi Carrell en Willem Ruis.
Zelfs vaklieden als Westrus opereren vaak in de schaduw van de artiesten die ze van muziek voorzien of begeleiden. Enige bekendheid geniet hij echter als muzikale vader van Kinderen voor kinderen.
Oeuvre
Voor de eerste editie (1980) van deze inmiddels 33 afleveringen tellende serie componeerde Westrus Verhuizen, De wrat en de jaarlijks opnieuw gearrangeerde begintune. De uitgebrachte elpee leverde Westrus een Edison op.
Wim Esseds arrangement voor de 3e editie (gezongen door Leonie Jansen) is digitaal beschikbaar. In andere afleveringen volgden o.m. de liedjes Tweelingen (1981), Gastarbeider (1982), Lui zijn (1983) en Wat ik worden wil (1987). De teksten waren in die gevallen van Jack Gadellaa.
Ook voor de geëngageerde liedjes in het politieke radioprogramma's In de Rooie Haan en Haagse bluf tekenden Westrus en (meestal) Gadellaa. Enkele titels: Ik ben Van Agt, Alleen de kiezer en D'66 adieu. Westrus componeerde daarnaast talloze herkenningsmelodieën (tunes) en jingles, onder meer voor Vijf tegen vijf, Sonja's goed nieuws show, Kieskeurig en Achter het nieuws.
Henk Westrus en de muziekbibliotheek
Als arrangeur had Westrus in het verleden zeer regelmatig contact met de muziekbibliotheek en kwam ook veelvuldig langs. In een interview vonden we de volgende passage uit een telefoongesprek:
Helaas weten we nog niet wie het Westrus-oeuvre na 1 augustus zal beheren... (zie Wie zorgt voor het muzikaal cultureel erfgoed?).
In mei 2007 werd Henk Westrus benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Op 26 februari overleed hij op 75-jarige leeftijd.
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
Henk Westrus kwam op 26 mei 1937 ter wereld in Haarlem. Al op zijn zesde was hij ervan overtuigd dat hij alleen maar muziek wilde maken. Al in zijn puberjaren schnabbelde hij bij Lou Bandy om de dure muzieklessen te betalen. Daarna vormde hij een trio waarmee hij in Scandinavische hotels klassieke en dansmuziek speelde. Hij ontmoette een Noorse die zijn levensgezellin werd. De altijd opgewekte Westrus was doordesemd met muziek; hij kon onmogelijk zonder en wilde alles kunnen spelen. Hij hield zijn klassieke techniek op peil met Beethoven, leerde jazz spelen door een jaar lang op te treden met blazer en mede-Haarlemmer Cees Smal en verdiepte zich ook in het specifieke Brecht/Weill-repertoire.
Carrière
Begin jaren '60 keerde Westrus terug in Nederland en kwam al snel in min of meer vaste dienst bij de VARA. Hij schreef muziek voor (politieke) radioprogramma's als In de Rooie Haan en Haagse bluf. Daarnaast begeleidde hij artiesten als Jasperina de Jong, Toon Hermans en Max Tailleur.
Als muzikale generalist genoot hij enorm van zijn deelname aan Pianistiek, de KRO-tv-inzending voor de Gouden Zeezwaluw-editie van 1976 in Knokke. Daarin deden acht Nederlandse pianisten (Jules de Corte, Louis van Dijk, Rob Agerbeek, Jaap Dekker, Daniël Wayenberg, Jan Wijn, Cor Cools en Henk Westrus zelf, dus) - alleen en samen - alle muzikale genres aan. Later werkte hij muzikaal mee aan de tv-shows van Sonja Barend, Rudi Carrell en Willem Ruis.
Zelfs vaklieden als Westrus opereren vaak in de schaduw van de artiesten die ze van muziek voorzien of begeleiden. Enige bekendheid geniet hij echter als muzikale vader van Kinderen voor kinderen.
Oeuvre
Voor de eerste editie (1980) van deze inmiddels 33 afleveringen tellende serie componeerde Westrus Verhuizen, De wrat en de jaarlijks opnieuw gearrangeerde begintune. De uitgebrachte elpee leverde Westrus een Edison op.
Wim Esseds arrangement voor de 3e editie (gezongen door Leonie Jansen) is digitaal beschikbaar. In andere afleveringen volgden o.m. de liedjes Tweelingen (1981), Gastarbeider (1982), Lui zijn (1983) en Wat ik worden wil (1987). De teksten waren in die gevallen van Jack Gadellaa.
Ook voor de geëngageerde liedjes in het politieke radioprogramma's In de Rooie Haan en Haagse bluf tekenden Westrus en (meestal) Gadellaa. Enkele titels: Ik ben Van Agt, Alleen de kiezer en D'66 adieu. Westrus componeerde daarnaast talloze herkenningsmelodieën (tunes) en jingles, onder meer voor Vijf tegen vijf, Sonja's goed nieuws show, Kieskeurig en Achter het nieuws.
Henk Westrus en de muziekbibliotheek
Als arrangeur had Westrus in het verleden zeer regelmatig contact met de muziekbibliotheek en kwam ook veelvuldig langs. In een interview vonden we de volgende passage uit een telefoongesprek:
'Mijn ideaal ligt dat niet op mijn naam in het archief? Nou, dat is óók wat, zou ik dat stuk een andere titel hebben gegeven... Laat ik eens even denken, of nee laat ik dat maar niet doen, dat geeft tóch niks. Ik kan jullie niet helpen, ik weet het niet'. Vervolgens tegen de interviewer: 'Ik heb er geen overzicht meer van, ik heb wel duizend dingen geschreven. Kijk, dan weet je dat niet meer, maar jammer is het wel, op die manier komen er dingen tussen wal en schip die misschien best wel leuk waren.'Helaas weten we nog niet wie het Westrus-oeuvre na 1 augustus zal beheren... (zie Wie zorgt voor het muzikaal cultureel erfgoed?).
In mei 2007 werd Henk Westrus benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Op 26 februari overleed hij op 75-jarige leeftijd.
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de Muziekbibliotheek van de Omroep. Voor beeldmateriaal en relevante links klikt u hier
zondag 13 januari 2013
Van Balkum junior debuteert overtuigend
Met enige regelmaat liet mijn zoontje Luuk me weten ook wel eens aan een toernooi mee te willen doen. Hij deed al eens mee aan ons eigen clubtoernooi en toen hij er laatst weer over begon zag ik het Bondstoernooi als een goede gelegenheid om zijn diep gekoesterde wens te vervullen. Probleem is echter dat Bamboe Acht geen jeugdlidmaatschap kent voor 9-jarigen. Het clubbestuur polste de Nederlandse Mahjong Bond die op de aanstaande ALV een voorstel voor een jeugdlidmaatschap ter goedkeuring zal voorleggen.
In afwachting daarvan mocht Luuk dus deelnemen in Utrecht. Het lot koppelde ons in de eerste ronde aan elkaar. In vier wedstrijden haalde Luuk driemaal een punt. Veel belangrijker voor zijn 'mahjongtoekomst' vond ik zijn gedrag aan tafel, de reacties van andere spelers en hoe hij zo'n lange dag fysiek en geestelijk zou doorkomen. Nou, hij was na die dag wel moe, maar niet helemaal uitgeput en verder was er ook geen reden om het bij een eenmalig optreden te laten. Luuk bleek bovendien zo enthousiast dat coach en speler hun voetbalafspraak afzegden en ik ons direct inschreef voor het Kongroverstoernooi van gisteren.
Ook naar Zaandam reden we - net als Jessica - mee met Jan en Aty. Bij de inschrijftafel lootte Luuk nummer 13, waar ik als competitiespeler met nummer 18 speelde. Het leek echter wel of ik Luuks nummer meetorste, want in de eerste drie matches haalde ik geen enkele keer mahjong (in minimaal 30 spellen!). Luuk had ook wat inspeeltijd nodig (0 resp. 1 punt), maar na de derde wedstrijdronde kwam hij me dolenthousiast verkondigen dat hij de tafel had GEWONNEN. Met die in totaal vijf tafelpunten conludeerde hij plagend dat ik hem al niet meer kon inhalen.
Natuurlijk probeerde ik het toernooi in elk geval positief af te sluiten. Dat lukte wonderwel. De wong kreeg kennelijk wat medelijden met me en zocht me nadrukkelijk op. Kongrover Wim en clubgenoten Nino en Jeroen hadden snel door dat ik op oorlogspad was en er voor hen weinig te halen viel. Met zes mahjongs in tien spellen snelde ik naar een troostresultaat.
Luuk was toen al af en toe poolshoogte komen nemen omdat de stoel onder zijn billen brandde. Ook hij trof - in Annet (nog kansrijk voor toernooiwinst) en Dini - twee clubleden aan tafel. Ze vertelden dat er geen kruid tegen Luuk was gewassen. Hij haalde naar eigen zeggen een mahjong of zes, won opnieuw de tafel en totaliseerde dus 9 punten voor de dag! Dat bleek genoeg voor een prachtige zesde plek in het recreantenklassement (er gingen al stemmen op om Luuk maar in mijn plaats te laten spelen bij de competitiespelers, maar om telaten spelen met die betweters ... ;)).
Als klap op de vuurpijl kreeg Luuk de speciaal voor deze gelegenheid in het leven geroepen 'jongste-deelnemer-prijs' (een mooie set Chinese massageballen, die hem op moeilijke momenten tot rust kan brengen ;)),
Tot aan het Valentijnstoernooi zal Luuk me confronteren met deze gedenkwaardige dag :).
Ook voor de club was het een bijzondere dag. Bamboe Acht leverde namelijk zowel de winnaar (Janie) als de nummer twee (Annet). Het wordt tijd voor een mooie yell die we bij huldigingssituaties ten beste kunnen geven. Suggesties?
Deze tekst verscheen eerder op de weblog van mahjongvereniging Bamboe Acht (met afbeeldingen)
In afwachting daarvan mocht Luuk dus deelnemen in Utrecht. Het lot koppelde ons in de eerste ronde aan elkaar. In vier wedstrijden haalde Luuk driemaal een punt. Veel belangrijker voor zijn 'mahjongtoekomst' vond ik zijn gedrag aan tafel, de reacties van andere spelers en hoe hij zo'n lange dag fysiek en geestelijk zou doorkomen. Nou, hij was na die dag wel moe, maar niet helemaal uitgeput en verder was er ook geen reden om het bij een eenmalig optreden te laten. Luuk bleek bovendien zo enthousiast dat coach en speler hun voetbalafspraak afzegden en ik ons direct inschreef voor het Kongroverstoernooi van gisteren.
Ook naar Zaandam reden we - net als Jessica - mee met Jan en Aty. Bij de inschrijftafel lootte Luuk nummer 13, waar ik als competitiespeler met nummer 18 speelde. Het leek echter wel of ik Luuks nummer meetorste, want in de eerste drie matches haalde ik geen enkele keer mahjong (in minimaal 30 spellen!). Luuk had ook wat inspeeltijd nodig (0 resp. 1 punt), maar na de derde wedstrijdronde kwam hij me dolenthousiast verkondigen dat hij de tafel had GEWONNEN. Met die in totaal vijf tafelpunten conludeerde hij plagend dat ik hem al niet meer kon inhalen.
Natuurlijk probeerde ik het toernooi in elk geval positief af te sluiten. Dat lukte wonderwel. De wong kreeg kennelijk wat medelijden met me en zocht me nadrukkelijk op. Kongrover Wim en clubgenoten Nino en Jeroen hadden snel door dat ik op oorlogspad was en er voor hen weinig te halen viel. Met zes mahjongs in tien spellen snelde ik naar een troostresultaat.
Luuk was toen al af en toe poolshoogte komen nemen omdat de stoel onder zijn billen brandde. Ook hij trof - in Annet (nog kansrijk voor toernooiwinst) en Dini - twee clubleden aan tafel. Ze vertelden dat er geen kruid tegen Luuk was gewassen. Hij haalde naar eigen zeggen een mahjong of zes, won opnieuw de tafel en totaliseerde dus 9 punten voor de dag! Dat bleek genoeg voor een prachtige zesde plek in het recreantenklassement (er gingen al stemmen op om Luuk maar in mijn plaats te laten spelen bij de competitiespelers, maar om telaten spelen met die betweters ... ;)).
Als klap op de vuurpijl kreeg Luuk de speciaal voor deze gelegenheid in het leven geroepen 'jongste-deelnemer-prijs' (een mooie set Chinese massageballen, die hem op moeilijke momenten tot rust kan brengen ;)),
Tot aan het Valentijnstoernooi zal Luuk me confronteren met deze gedenkwaardige dag :).
Ook voor de club was het een bijzondere dag. Bamboe Acht leverde namelijk zowel de winnaar (Janie) als de nummer twee (Annet). Het wordt tijd voor een mooie yell die we bij huldigingssituaties ten beste kunnen geven. Suggesties?
Deze tekst verscheen eerder op de weblog van mahjongvereniging Bamboe Acht (met afbeeldingen)
woensdag 19 december 2012
L.A.R.S: Steeds wisselende stemmingen
L.A.R.S: Steeds wisselende stemmingen: "Wat zou er met die ambulance zijn? Het is nog niet eens begonnen". "Er staat iets met wens op de zijkant. Volgens mij is het iets waar...
zondag 18 november 2012
Officieel scheidsrechter!
Vandaag liet ik de pupillen van DSS E8 over aan een vervanger en toog ik naar het Fulco Theater in IJsselstein voor een scheidsrechtertraining, georganiseerd door de Nederlandse Mahjong Bond onder auspiciën van de European Mahjong Association. Mijn belangrijkste reden om deel te nemen is dat ik bij onze club als spelleider regelmatig vragen krijg waarop ik het antwoord niet exact weet.
Onder de 17 cursisten - waaronder enkele 'recidivisten' - bevond zich de fine fleur van mahjongend Nederland die zeer geïnteresseerd en aandachtig luisterde naar lerares Paula Pereira Gomes (Rijnders). Paula loodste ons onderdeelsgewijs door de Engelstalige lesstof. Ze vertelde over de rol en het gewenste gedrag van de scheidsrechter, behandelde uitgebreid de spelregels en de gedachte die er aan ten grondslag ligt en legde uit hoe om te gaan met spelers die zondigen tegen de etiquette. Regelmatig bespraken we praktijkgevallen van recente toernooien en leerden hoe die te beoordelen.
Natuurlijk moest worden getest of het geleerde aan het einde van de training nog kon worden opgediept. In 25 Engelstalige vragen testte men alle aspecten van de theorie. Het was voor de meesten flink spannend of ze de vereiste 17 goede antwoorden zouden halen, ook voor mij. Uiteindelijk bleek onze Nino dat quotum helaas niet te hebben gehaald. De anderen zullen volgende week - voor zover aanwezig - in Berlicum officieel worden beëdigd. Vanaf dat moment beschikt ons land dus over een aardig contingent referees.
Het examen kende geen praktijkgedeelte, mijn vraag is daarom om ons een rustige start te gunnen op de komende toernooien ;).
Deze tekst verscheen eerder op de weblog van mahjongvereniging Bamboe Acht.
Onder de 17 cursisten - waaronder enkele 'recidivisten' - bevond zich de fine fleur van mahjongend Nederland die zeer geïnteresseerd en aandachtig luisterde naar lerares Paula Pereira Gomes (Rijnders). Paula loodste ons onderdeelsgewijs door de Engelstalige lesstof. Ze vertelde over de rol en het gewenste gedrag van de scheidsrechter, behandelde uitgebreid de spelregels en de gedachte die er aan ten grondslag ligt en legde uit hoe om te gaan met spelers die zondigen tegen de etiquette. Regelmatig bespraken we praktijkgevallen van recente toernooien en leerden hoe die te beoordelen.
Natuurlijk moest worden getest of het geleerde aan het einde van de training nog kon worden opgediept. In 25 Engelstalige vragen testte men alle aspecten van de theorie. Het was voor de meesten flink spannend of ze de vereiste 17 goede antwoorden zouden halen, ook voor mij. Uiteindelijk bleek onze Nino dat quotum helaas niet te hebben gehaald. De anderen zullen volgende week - voor zover aanwezig - in Berlicum officieel worden beëdigd. Vanaf dat moment beschikt ons land dus over een aardig contingent referees.
Het examen kende geen praktijkgedeelte, mijn vraag is daarom om ons een rustige start te gunnen op de komende toernooien ;).
Deze tekst verscheen eerder op de weblog van mahjongvereniging Bamboe Acht.
vrijdag 16 november 2012
De verkwanseling van een unieke muziekbibliotheek
De titel van de blogtekst - Muziekbibliotheek van de Omroep: Waarheen, waarvoor? - die ik een ruim jaar geleden schreef is nog steeds actueel. Ik beschreef daarin de dreigende situatie rond de Muziekbibliotheek van de Omroep en andere onderdelen van het Muziekcentrum van de Omroep (MCO). Directeur Anton Kok hield begin 2011 de muziekbibliotheek ‘om tactische redenen’ buiten het door OCW-minister Van Bijsterveldt (verantwoordelijk voor Media) toegekende budget, in de hoop (overtuiging was het niet, bleek later) in een later stadium elders financiering voor haar te vinden. Impliciet gaf hij daarmee een voor ons, bibliotheekmedewerkers, negatief signaal af (als je eigen directeur je al buitensluit…). De aanvullende financiering bleek te veel gevraagd en onze directeur zette zijn tactische faux pas niet recht. Maar - voor ons hoopgevend - de minister vroeg wel om een visie op de muziekbibliotheek, die we haar eind juni deden toekomen.
Deze vraag en de verankering van de muziekbibliotheek in de mediawet zag ik lange tijd als een reddingboei. Onze directeur beschreef 'Media' bovendien als minder kil en berekenend dan ‘Cultuur’ en bovendien gevoeliger voor niet-financiële argumenten. Na gesprekken met diverse (mogelijke) belanghebbenden stelde onderzoeksbureau Berenschot een eerste aanvraag op. Daarin lanceerden we het idee om - met behoud van enkele taken van het wegbezuinigde Muziek Centrum Nederland, waar onze directeur een bestuursfunctie had - te komen tot een ‘Nationaal Bladmuziek Instituut’, naar analogie van het verwante Instituut voor Beeld en Geluid. Het bleek helaas politiek niet haalbaar.
Voortbordurend op de conclusies van Berenschot dienden we een tweede plan in. Dit had puur betrekking op de muziekbibliotheek. Mijns inziens was dit eveneens een inhoudelijk goed verhaal dat ook financieel reëel leek: in plaats van het oorspronkelijke budget (€ 820.000 en 9½ FTE) gaven we aan de drie kerntaken te gaan realiseren met een minimale bezetting van 3½ FTE en € 300.000 (excl. € 110.000 huisvestingskosten, ons voorgespiegeld als belangrijk voor het behoud van het huidige gebouw als thuishaven voor RFO en GOK, maar inmiddels kennelijk irrelevant).
Hoewel de ‘werkvloer’ binnen de omroep heeft aangegeven de muziekbibliotheek nodig te hebben en als waardevol te beschouwen speelt de Publieke Omroep (NPO) stommetje met de hand op de knip. Het lijkt er sterk op dat ook de muziekbibliotheek slachtoffer wordt van de al jarenlang verstoorde relatie tussen MCO en NPO, spanningen die enerzijds voortkomen uit artistieke meningsverschillen en de ambities van het Radio Filharmonisch Orkest en anderzijds uit angst, arrogantie en gebrek aan visie bij de omroep.
Maandag ontvingen we eindelijk de op het ministerie zoekgeraakte (?!) reactie van de minister, ondertekend door de kersverse OCW-staatssecretaris Sander Dekker. De brief verwijst slechts naar de in 2011 vastgestelde bezuinigingen, waarbij men de visie - schandalig genoeg - inhoudelijk compleet negeert. Dat accepteren we natuurlijk niet.
Gestuurd door NPO geven inmiddels kwartiermaker Bart Drenth en zijn aanstaande opvolger Dick van der Meer vorm aan een Stichting Omroep Ensembles (SOE). Daarin is schraalhans keukenmeester en het huidige MCO-management praktisch monddood. De muziekbibliotheek verricht dan nog slechts de ensembletaak, met alleen een orkest- en een koorbibliothecaris en een collectie die qua omvang minder dan 1% beslaat van de huidige. Zelfs het aan ons toegezegde ‘natte-vingerbedrag’ van € 50.000 (‘genoeg’ voor een enkele beheersformatieplaats) is naar verluid verdampt.
Daarmee dreigt een realiteit waarin een van Europa’s grootste en veelzijdigste bladmuziekcollecties verweesd raakt, met onzekere levenskansen. Voor het beheer (collectievorming, catalogusrecords/metadata, website, muziekschatten) nam nog geen organisatie verantwoordelijkheid. Alles wat in de afgelopen 70+ jaar is geïnvesteerd staat per 1 augustus op straat (zowel collectie als personeel) en dus is er sprake van een ongekende kapitaalvernietiging. Omdat we een ramp van deze omvang niet echt bevroedden, moeten we ons opnieuw beraden op welke wegen we gaan inslaan. Na een geanimeerd gesprek met onze directeur is de conclusie gerechtvaardigd dat we ons aan het lijntje hebben laten houden, te veel vertrouwden op de redelijkheid van NPO en politiek en onszelf verwijten nog geen serieus Plan B te hebben. Wij als bibliotheekmedewerkers voelen ons nu vrij om met de collectie de boer op te gaan.
Deze tekst verscheen eerder - met beeldmateriaal op Bibliotheek 2.0
Deze vraag en de verankering van de muziekbibliotheek in de mediawet zag ik lange tijd als een reddingboei. Onze directeur beschreef 'Media' bovendien als minder kil en berekenend dan ‘Cultuur’ en bovendien gevoeliger voor niet-financiële argumenten. Na gesprekken met diverse (mogelijke) belanghebbenden stelde onderzoeksbureau Berenschot een eerste aanvraag op. Daarin lanceerden we het idee om - met behoud van enkele taken van het wegbezuinigde Muziek Centrum Nederland, waar onze directeur een bestuursfunctie had - te komen tot een ‘Nationaal Bladmuziek Instituut’, naar analogie van het verwante Instituut voor Beeld en Geluid. Het bleek helaas politiek niet haalbaar.
Voortbordurend op de conclusies van Berenschot dienden we een tweede plan in. Dit had puur betrekking op de muziekbibliotheek. Mijns inziens was dit eveneens een inhoudelijk goed verhaal dat ook financieel reëel leek: in plaats van het oorspronkelijke budget (€ 820.000 en 9½ FTE) gaven we aan de drie kerntaken te gaan realiseren met een minimale bezetting van 3½ FTE en € 300.000 (excl. € 110.000 huisvestingskosten, ons voorgespiegeld als belangrijk voor het behoud van het huidige gebouw als thuishaven voor RFO en GOK, maar inmiddels kennelijk irrelevant).
Hoewel de ‘werkvloer’ binnen de omroep heeft aangegeven de muziekbibliotheek nodig te hebben en als waardevol te beschouwen speelt de Publieke Omroep (NPO) stommetje met de hand op de knip. Het lijkt er sterk op dat ook de muziekbibliotheek slachtoffer wordt van de al jarenlang verstoorde relatie tussen MCO en NPO, spanningen die enerzijds voortkomen uit artistieke meningsverschillen en de ambities van het Radio Filharmonisch Orkest en anderzijds uit angst, arrogantie en gebrek aan visie bij de omroep.
Maandag ontvingen we eindelijk de op het ministerie zoekgeraakte (?!) reactie van de minister, ondertekend door de kersverse OCW-staatssecretaris Sander Dekker. De brief verwijst slechts naar de in 2011 vastgestelde bezuinigingen, waarbij men de visie - schandalig genoeg - inhoudelijk compleet negeert. Dat accepteren we natuurlijk niet.
Gestuurd door NPO geven inmiddels kwartiermaker Bart Drenth en zijn aanstaande opvolger Dick van der Meer vorm aan een Stichting Omroep Ensembles (SOE). Daarin is schraalhans keukenmeester en het huidige MCO-management praktisch monddood. De muziekbibliotheek verricht dan nog slechts de ensembletaak, met alleen een orkest- en een koorbibliothecaris en een collectie die qua omvang minder dan 1% beslaat van de huidige. Zelfs het aan ons toegezegde ‘natte-vingerbedrag’ van € 50.000 (‘genoeg’ voor een enkele beheersformatieplaats) is naar verluid verdampt.
Daarmee dreigt een realiteit waarin een van Europa’s grootste en veelzijdigste bladmuziekcollecties verweesd raakt, met onzekere levenskansen. Voor het beheer (collectievorming, catalogusrecords/metadata, website, muziekschatten) nam nog geen organisatie verantwoordelijkheid. Alles wat in de afgelopen 70+ jaar is geïnvesteerd staat per 1 augustus op straat (zowel collectie als personeel) en dus is er sprake van een ongekende kapitaalvernietiging. Omdat we een ramp van deze omvang niet echt bevroedden, moeten we ons opnieuw beraden op welke wegen we gaan inslaan. Na een geanimeerd gesprek met onze directeur is de conclusie gerechtvaardigd dat we ons aan het lijntje hebben laten houden, te veel vertrouwden op de redelijkheid van NPO en politiek en onszelf verwijten nog geen serieus Plan B te hebben. Wij als bibliotheekmedewerkers voelen ons nu vrij om met de collectie de boer op te gaan.
Commentaar, suggesties of gefundeerde kritiek zijn meer dan welkom.
Deze tekst verscheen eerder - met beeldmateriaal op Bibliotheek 2.0
zondag 11 november 2012
Toch een nuttige studiedag
Vandaag bezocht ik de FOBID-studiedag 'Klant en backoffice - werkprocessen in beeld' als vertegenwoordiger van de serieus in haar bestaan bedreigde Muziekbibliotheek van de Omroep.
Ik ben niet echt een 'studiedagentijger', maar als catalogiseerder (van bladmuziek) en metadatabeheerder heeft een bijeenkomst georganiseerd door de Commissie Ontsluiting mijn volle aandacht. Zeker vergeleken met de vorige over RDA & FRBR vind ik dat het er vandaag tam aan toeging.
FCO-voorzitter Marjolein Nieboer trapte af met bemoedigende woorden over de voortgang van de aanstaande invoering van RDA in Nederland, waarna de Leidense bijzonder hoogleraar Adriaan van der Weel mijn vermoeden bevestigde dat we allemaal slaven van de technologie aan het worden zijn. Ook de bijdrage van HvA-docente Marjolein van der Linden had - hoewel interessant - voor mij een te hoog abstractieniveau en ook met het middagprogramma over efficiency en workflows kan ik niet echt veel.
De bijdrage van informatiearchitect Gerard Kuys was meer to the point. Een dag nadat ik de Global Council sessie van Max Klein en Merrilee Proffitt over de interactie tussen de Engelse Wikipedia en The Virtual International Authority File live volgde sprak Kuys over de verrijking van DBpedia met de formele onderwerpsontsluitingmiddelen uit de bibliotheekwereld, een typisch win-winproject. Beide ontwikkelingen vind ik interessant (en concreet).
De dag werd afgesloten door 'bibliotheekprofessor' Frank Huysmans, die wees op het belang van informatievrijheid in de huidige maatschappij waarin politiek en vrije markt proberen die aan banden te leggen. Op propagandistische wijze riep hij ons, informatieprofessionals, op ons te verenigen en voor de burgers te strijden tegen die beperking. Link naar het bijbehorende manifest.
Een van de waardevolle zaken van zo'n studiedag is natuurlijk het onderhouden van bestaande en maken van nieuwe contacten. Zo liet ik mij door Ben Landsbergen (OCLC) bijpraten over de ontwikkelingen voorafgaand aan de invoering van RDA, vroeg ik Gerard Kuys (Bibliotheek.nl) om raad m.b.t. de betere verspreiding van metadata en webcontent van de muziekbibliotheek, sprak ik met Daniel van Spanje (OCLC) over de waarde van VIAF en had ik geanimeerde lunchgesprekken met de vertegenwoordigsters van de TUs van Twente en Delft.
Al bij al was het dus toch een nuttige studiedag.
Deze tekst verscheen eerder - met beeldmateriaal op Bibliotheek 2.0
Abonneren op:
Posts (Atom)